• For bands/artist/media: the terms of use for material from this site can be found here
• Binnenkort Online: Wacken Open Air, Snoop Dogg, Cypress Hill

  ---

Concerten:

• Rock Academie Dance & Jam: Brrr... morgen weer om 5:45 de wekker, dus ik ga lekker m'n nest in. Geen verder commentaar dus. Over één-nummer-acts met een voorbereidingstijd van een paar uur valt ook nog niet heel veel te zeggen.
• Rock Academie Musiclab Showcase 2b: Voor allen die er de laatste tijd over gemailed hebben; daar zijn ze dan eindelijk. Ga er verder geen lange tekst meer aan vastplakken, vooral omdat er eigenlijk weinig tussen zat wat ik me nu nog scherp voor de geest kan halen. Zo heel brilliant zijn de plaatjes deze keer overigens ook niet, al zit er hier en daar nog wat tussen. Take your pick.
• Graspop Metal Meeting 2010 dag 1 , dag 2 en dag 3: Goed, deze moesten vandaag verwerkt zijn voor Up Magazine, dus kan ze net zo goed online zetten. Misschien schrijf ik nog wel een stukje zodra ik er tijd voor heb. In ieder geval de highlights: Exodus, Airbourne, My Dying Bride, Paradise Lost, Anathema en Anvil. Kiss & Aerosmith waren ook wel grappig, van een afstandje.
• Rock Academie Musiclab Showcase: Ik ben inmiddels een heel aantal jaar kind aan huis bij ongeveer alles wat de Rock Academie in 013 neerzet. Het is (redelijk) gevarieerd, ik hoef niks en mag alles en zo nu en dan werkt de lichtman/vrouw ook een beetje mee. Perfecte vingeroefening dus. Het valt me alleen wel op dat het heel erg 'door RA, voor RA' blijft. Medestudenten, familie en vrienden, maar dat is het wel. En dan blijft de zaal op een avond als deze toch redelijk leeg. Ik kan me herinneren dat ik, al ruim voor ik ooit een camera vasthield, regelmatig met vrienden naar de Performing Nights ging, om een pilsje te pakken en een beetje bandjes te kijken. Maar blijkbaar zijn/waren we een uitzondering. En ik kan het ook wel snappen. Op de site van 013 staat een generiek, voor de neutrale lezer weinig aanlokkelijk stukje over 'de talenten van de Rock Academie'. Er wordt verwezen naar de site van de RA, waar, mocht een toevallige voorbijganger de moeite nemen, deze keer ook niets aan informatie was te vinden. Dan zou ik als ik niet beter wist, al snel het idee krijgen; 'Owh, school-presentaties. Daar heb ik niets te zoeken'. En hoewel dat ook deels wel weer waar is, verdienen sommige RA avonden toch wat beter. Zet voor de verandering eens het tijdschema tijdig op de site van 013. Met een stukje tekst per band, misschien een foto hier en daar. Mogelijk hebben liefhebbers van een bepaald genre dan nog het idee eens te komen kijken. Ik verwacht niet dat de men ineens in de rij staat, maar een paar extra bezoekers is toch wel gezellig. Maargoed, een flinke lap gezever en nog geen woord over de avond zelf. Daar kan ik voor de verandering eens overwegend positief over zijn. Misschien komt het omdat ook ongeveer het volledige contingent vrouwelijk schoon wat de Rock Academie op het moment rijk is, in processie voorbij kwam (banaal, I know, maar soms zijn fotografen net mensen), misschien was ik gewoon in een goede stemming, of misschien was het inderdaad echt allemaal erg tof. Er zat in ieder geval geen enkele act tussen die me totaal niet kon boeien. Een redelijk unicum. Zo kwam Vikki and the Violence deze keer, in tegenstelling tot laatst in de Studio, wel prima uit de verf. Frontvrouw Chantal is een van die zeldzame RA-studenten waaraan je bij het eerste optreden al kan zien dat het een bijzondere kan gaan worden. Zo'n gevoel had ik ook direct bij een Sanne Mus, Suzanne van Amelsvoort en Marlon Penn, om er maar eens een paar te noemen. Artiesten die iets extra's, iets eigens hebben. Maar het laatste jaar of anderhalf kwam het er ineens niet meer uit. En dat heeft weinig te maken met mijn weerzin tegen het emo-genre waarin ze haar heil had gezocht. Ik ga verder niet speculeren, but she had something, and then she lost it. Of het een uitschieter is, of dat ze haar mojo weer gevonden heeft zal de tijd uitwijzen, maar vanavond stond ze weer redelijk als vanouds op het podium. Stoer, zelfverzekerd, en met songs die haar stem een stuk beter tot z'n recht doen komen dan het geschreeuw van het laatste jaar. Muziekaal nog steeds niet helemaal mijn ding, maar in ieder geval erg tof om te zien. Ah! En leuk Shanna weer een keer op het podium te zien. De laatste keer was in een redelijke dertien-in-een-dozijn singer/songwriter setup, maar toen had ik al wel het gevoel dat er meer in zat. Aan de hand van de vibe die ik bij het meisje krijg, kon ik de gedachte 'ga die lekkere vreemde Tori Amos/Bjork/Jefferson Airplane kant op' niet onderdrukken. Modern-day hippie met een duister randje (I don't hate black people, I hate hippies! om er maar eens een southpark-citaat bij te trekken). Het optreden vandaag had daar toch best wat elementen van. Gecombineerd met de happy-go-lucky stuiterbal-attitude die ook onmiskenbaar bij haar past. Ook hier in ieder geval geen saaie performance. Nog meer vrouwelijke vocals met het project Dalhia van frontvrouw Fenneke Pommer. Voor het eerst in de avond ook even flink het gas erop. Hoogstandjes van songwriting zou ik het nog niet noemen, maar het heeft in ieder geval kloten, en ook hier weer een aardige eigen sound. The Jacks doen hier even later nog een schepje bovenop. Inmiddels misschien iets te vaak gehoord, maar zulke rockchicks (plus een extra rock-dude op de bas, op het moment) gaan niet heel snel vervelen. Ook noemenswaardig; Plenty Herb (of iets dergelijks, tijdschema niet bij de hand). Mijn hokjes-denkende geest gooit er gelijk de sticker 'New-Cool-Collective-in-een-zomers-jasje' op. En dat is zeker geen kritiek.
  
• HitIt! Festival: RACEM promo-festival. Foto's zijn al weer anderhalve week oud, en heb het iets te druk om ze allemaal op band te sorteren. Ergo; u zoekt het maar weer een keertje uit. Neem aan dat de liefhebbers zichzelf wel weer terug kunnen vinden.
• 30 Seconds to Mars: Tja... ik zou weer een paar regels kunnen besteden aan uitleggen hoe ontzettend niet-interessant ik 30 Seconds to Mars vind. Mogelijk ben ik niet vrouwelijk genoeg. Maar we focussen een keertje op de postieven; het was zonder twijfel een gelikt optreden en de lichtshow was fantastisch. 
• Wolves in the Throne Room: Met dank aan Izah een gastenlijstplekje voor Wolves in Helmond. Daar zeg ik dan weer geen nee tegen. Vooral omdat Wolves heel, heel vet is, maar ook omdat het voorprogramma Izah, een Tilburgse formatie, al een tijdje flink aan de weg aan het timmeren is. En met succes ook. Recente shows met Baroness, Mono en dus nu Wolves in the Throneroom doen hopen dat we binnenkort een heuse lokale trots op Roadburn kunnen verwelkomen. Waar het optreden van Izah nog met een redelijke lichtshow wordt neergezet, doen de Wolves het weer met de traditionele minimale/niet-bestaande verlichting + kaarslicht. Het ziet er schitterend uit, maar het fotografeert maar marginaal makkelijker dan Bohren & der Club of Gore. Beetje improviseren dus. Ik houd wel van een uitdaging hier en daar. Bier drinken, fotograferen & headbangen. Life is good. On a side-note: op de terugweg in Tilburg nog even bij de Hall of Fame binnengevallen voor het laatste stukje van de Roaring 20's party. Petje af jongens! Erg leuk opgezet feestje. Mag op herhaling, dan breng ik m'n hoed mee.
• Booker T: Toch altijd een beetje zuur, als er zo weinig mensen op een show in de Dommelsch Zaal afkomen. Zelfs met de gordijnen dicht is het een treurig gezicht. Zeker omdat Booker  beter verdient. Niet alleen om z'n staat van dienst (de beste man had z'n grootste hits al ver voordat ik geboren was), maar ook om de show die hij en z'n band vanavond neerzetten. Het is leuk, funky, herkenbaar en ondanks de lage opkomst, erg gezellig.
  
• En weer een keer een wat grotere update. Allereerst Jethro Tull; opvallend aardig optreden. Ken het (uiteraard) van naam, maar heb me nooit echt in de muziek verdiept. Viel absoluut niet tegen. Transatlantic was dan weer minder m'n ding. Het hele prog-rock-genre ligt me al niet zo heel erg, en als het orkestje tijdens het eerste nummer al save-the-planet achtige teksten begint uit te braken, haak ik af. Na 10 minuten dus weer foetsie. Nog even langs de Sounds om Halmstad van Shining op te pikken. Daar blijkbaar een soort van in-house CD-presentatie van Woost aan de gang. Toch ook daar nog maar een paar plaatjes van geschoten. Leuk bandje wel. Gisteren de hele dag zoet geweest bij Vlaamse Reuzen Hollandse Leeuwen. Eerst een dienstje achter de bar gestaan, daarna een vracht gratis alcohol naar binnen geschoven en met de camera's op pad gegaan. Uiteindelijk een groot deel van de tijd backstage voetbal zitten kijken, maar toch nog wel wat leuks geschoten, hier en daar. Gezellig festival.
• Roadburn 2010: Zoals altijd; een wat uitgebreider verslag van Roadburn.
• Destine: Pas op de fiets naar huis valt het kwartje. De emo-cultuur (of hoe je het volk dat op dit soort shows afkomt, wilt noemen) is het symbool van onze tijd. Bijna iedere recente generatie gebruikte muziek om een groot maatschappelijk probleem aan te kaarten. Of het nu oorlog is, economische crisis of de stijve normen en waarden. En dan zijn we aangekomen in een tijdperk waar we het, in ieder geval in de westerse wereld, zo verdomde goed hebben dat we onze eigen problemen moeten gaan bedenken. Want gewoon gelukkig zijn zit nu eenmaal niet in de aard van het beestje. Resultaat: Emo. Oh, hij houd niet meer van me. Oh, ik krijg niet meer dan 20E zakgeld in de week! De wereld is onrechtvaardig! Enter een ruim aanbod aan dertien-in-een-dozijn bandjes die zwijmelige stromen voorspelbare zooi over exact dat soort gecompliceerde onderwerpen de wereld in slingeren. En dan krul je je, huilend je kussen knuffelend, op je bed, en denk je "zij begrijpen mij!" Holy fuck dames en heren. Vermakelijk om te horen dat Destine zelf halverwegen het optreden opmerkt dat ze een jaar geleden voor nog geen tien man stonden te spelen. (Pretty much true, I know from experience). En dan vragen ze zich af wat er veranderd is. Laten we eens denken... de muziek is het niet, en je uiterlijk ook niet. The difference: You Are famous Now. En dan staat de hele horde easily-impressionable fourteen-year-olds ineens vanaf tien uur 's ochtends voor de deur, in de hoop je voeten aan te mogen raken. Zelfs als je op zou komen en een akoestische versie van 'Berend Botje ging uit varen" ten gehore zou brengen, dan nog zou 90% van de zaal ineens genoeg vocht produceren om een klein Afrikaans land een week van water te voorzien. Ergens een bruikbaar idee. Maar als muzikant lijkt het me toch geen hele glorieuze gedachte. Aan de andere kant. Misschien heeft de band er wel helemaal geen problemen mee. Want laten we eerlijk zijn: Het is pop is zijn pure, van alle creativiteit en originaliteit ontdane vorm. Dit speel je voor het commerciële succes, niet voor de muziek. En het commerciële succes is er inmiddels, dus hulde. Maar toch kan ik de avond niet op een toepasselijkere manier beoordelen dan op de schaal van Maddox: Manliness: 1 Style: 2 Awesomeness: 0 Mess: 0.
• Method Man: Wat een complete dwaas! Volgens mij zo vol geladen met Hollandsche Groente dat de liefde en energie niet meer op het podium pasten. En dan moeten ook de speakers, de bar en het publiek er aan geloven. Mijn muziek is het niet, maar het is in ieder geval vermaak van de bovenste plank.
• No Sleep Tilburg 2010: Ook dit jaar weer gezellig druk bij No Sleep. Wat dat betreft is het een goeie move geweest niet langer alle zalen open te gooien. Een 5% gevulde Dommelsch Zaal is altijd een wat schraal gezicht, maar tegenwoordig staan de Batcave en de Kleine Zaal steeds goed vol. Overigens is ook dit jaar het niveau weer wisselend. Het is goed om te zien dat er ieder jaar weer zoveel muziek van Tilburgse bodem komt, maar voor de kritische kijker/luisteraar is het lang niet altijd goud. Veel middenmaat. Niet slecht, maar ook niet noemenswaardig. In die categorie blijft Grey dan toch wel de favoriet. Goed is het allemaal nog steeds niet, maar volgens mij weet de band dat zelf ook wel. En als je na vijf jaar spelen in de marge nog opgewekt doorgaat met z'n allen, dan speel je in ieder geval voor de goede redenen. Daarnaast natuurlijk ook weer een paar acts die er echt bovenuit staken. In de Batcave ramden Rise a Thousand en vooral The Darkest Reder flink op los en was afsluiter Izah het hoogtepunt. Zeker voor een fan van het genre; een klein half uurtje genieten. In de Kleine Zaal, vandaag effectief het hoofdpodium, stond Dearworld op eenzame hoogte. Bijzonder vet. En wederom thumbs-up voor de Rock Academie-inbreng van The Mekanik en The Jacks, die zich inmiddels solide in het lokale circuit hebben genesteld. Op naar de Cul, nog even, voor een welverdiend fleske bier.  
• RA Performing Night: Begon allemaal wat mat, vanavond. Bij de opener van de avond kon een vrij charismatische frontman toch niet verbergen dat de nummers niet boven de middelmaat uitstijgen en bij act numero twee werd vrij snel duidelijk dat Marjolein zich beter bij bas kan houden (of mogelijk in een punkband gaan zingen). Van daar uit ging het niveau, mogelijk synchroon met mijn alcohol-consumptie omhoog. "Wij zijn geen Slayer coverband". Helaas. Maar wel een band die in hun openingsnummer erg goed naar Iron Maiden heeft geluisterd. En dat is nooit kwalijk. Beide hiphop-acts van vanavond hebben dan weer flink geleend bij Spinal & Steen, die de afgerukte-onderdelen & ongericht-vloeken-rap in Nederland op de kaart hebben gezet. Ook hier zeg ik; beter goed gejat. Glorieus hoogtepunt van de avond is echter zonder twijfel ZZ Drop. Zelfs zonder ZZ Top cover. Old-school rock & roll met een soulbrother op zang. Veelzijdige kerel, want het klinkt top en rockt als een tiet. Door hiermee jongens! En dan nu terug naar Man United-AC Milan kijken met Tunesisch commentaar...
• Paganfest: Ergens vlak voor Alestorm een keertje binnen komen vallen, na eerst twee voetbal-wedstrijden lang m'n kloten eraf gevroren te hebben met een telelens langs een zijlijn. Gelukkig is het een stuk warmer (en drukker) in 013. Er zijn blijkbaar meer manieren om een zaal tot enthousiast gillen te verleiden dan een boyband/girlband beginnen. Een bier-band volstaat ook. Ik word er zelf vanavond niet echt warm van. Misschien door de wat onderkoelde start.
• Southern Har-fest: De Little Devil fanfare achter mekaar op het podium. Er komt veel grof geweld uit Tilburg, en een goed percentage daarvan staat vanavond op het podium. Faal, het nieuwe (?) project Butcher William geeft een les in 'gebruik van toetsen in metal. Al lijkt de lichtman nog niet helemaal door waar de 'aan' en 'uit' knopjes zitten. En dan sta je als extreme metalband ineens met je snuit in de volle spots. Not an every-day experience, I'm sure. Milkman gooit het op old-skool harcore. Een paar nummers erg vet, maar het gaat mij al snel vervelen. Niet mijn ding, I guess. Met Flesh Made Sin doe je mij al weer wat meer plezier, maar uiteindelijk komen we (en ik niet alleen) voor de Werewolves. Ook hier laten de technici van La Vida het afweten. De lichtknoppen zijn inmiddels gevonden, maar deze keer worden de gordijnen ruimschoots te vroeg open gegooid en wordt de intro er ook maar gelijk tegenaan gegooit. Een beetje improviseren is rock&roll, dus de heren spelen er maar doorheen, maar de irritatie is duidelijk. Gelukkig maar voor eventjes, overigens...
• Rock Academie Open Dag: Tien uur op een zaterdag. Fuck me. Gelukkig betekend een backstage pas dat er gratis koffie te halen valt. Jaarlijkse Showcase/Open Dag = het moment van zieltjes winnen. Dus wordt ieder jaar weer het grotere geschut het podium op gejaagd. Als er een Best of Rock Academie plaat voor de laatste paar jaar zou worden uitgebracht (doe dat eens, trouwens...) dan zou het grootste deel van de playlist vandaag op het podium staan. Op zich genoeg muzikale inhoud voor een leuke dag. Voor de fotograaf is het wat meer behelpen. De belichting in de Batcave is drie keer k*t, de Kleine Zaal is weinig beter, en de Dommelsch Zaal is vooral inspiratie-loos. Improviseren dus, op de vroege ochtend. + Een klein persoonlijk applausje voor de toespraak van de langharige prijswinnaar van Rock Your English.
• Ulver: Iedereen die me een beetje kent weet dat ik de laatste jaren een great big musical stiffy krijg van ongeveer alles waar een Roadburn sticker op zit. En zelfs in die categorie heb je nog absolute uitschieters. Shows waarbij je na tien minuten al weet dat je dit nooit meer gaat vergeten. Ik heb Ulver in ieder geval op dat vrij korte lijstje bijgetekend. Dat het de Roadburn organisatie is gelukt het gezelschap uit Scandinavie te lokken, schijnt al een klein godswonder te zijn, dus ik ben er dankbaar voor. Zal waarschijnlijk ook nooit meer gebeuren, dus het was in meerdere opzichten een memorabel avondje.
• Eindelijk weer eens tijd voor een update. Om te beginnen: Wolfmother. Gelijk een notering voor 013-concert van het jaar, wat mij betreft. Geweldige show, zaal uit z'n dak. M'n collega van 3voor12 omschreef het ongeveer als "eigenlijk zit je naar Led Zeppelin te luisteren, gebracht door muzikaal begaafde neanderthalers." En ik kan het niet beter verwoorden dan dat. Manowar doet mijn hart dan weer niet echt sneller kloppen. Ze hebben hun plek in de metalhistorie meer dan verdiend, maar ik word er toch iets te lacherig van. Al winnen ze wel de 'meest beleefde foto-contract-award' voor 2010. Het onverwachts hoogtepunt van de afgelopen maand was zonder twijfel de Earth Wind & Fire Experience. Ben je een coverband als je speelt met in ieder geval één origineel bandlid? Eigenlijk doet het er ook niet zo toe. Een feestje was het in ieder geval. Normaal is een wat ouder publiek lastiger tot overdadig enthousiasme te verleiden, maar vanavond lukte het goed. Ook omdat de band er erg veel zin in leek te hebben. En dus sta zelfs ik met een grijns op m'n snuit met m'n kont te schudden. Funky!
• RA Musislab 21 januari: En ronde twee van Musiclab. Vooral wel benieuwd naar Vikki Violence. Zou de naam van een vrouwelijke show-worstelaar of een karakter uit een Tarantino film kunnen zijn. Het is de nieuwe band van Chantal van Brummelen. Altijd een opvallende verschijning en ooit een bovengemiddeld podium-dier. De scherpe rand lijkt er de laatste jaren alleen een beetje af. Misschien dat een verse start wonderen kan doen, maar vandaag in ieder geval nog niet. Het blijft de oude overtuiging missen. Wat het overigens nog niet eens een echt slecht optreden maakt. Ah, en the Jacks. Beetje een persoonlijke favoriet, maar ook deze vier heb ik het wel eens sterker zien doen. Gezellig avondje wel, all in all.
• RA Musiclab 20 januari: Over het algemeen nogal een dertien-in-een-dozijn avondje. Room 101 was een tijd terug vele malen sterker met een (semi-) solo optreden in de Batcave. Jane Dare heeft qua vocals veel mogelijkheden, maar het ontbreekt nog een beetje aan de liedjes. Het eerste en enige dat me echt de oren deed spitsen was Cartoonism. Een beetje een mix tussen jaren 70/80 electro en.. tsja... een soort musical? In ieder geval een verdomde geinig idee. Ik heb soms wel van die momenten dat ik naar een plaatje van Duran Duran of Eurythmics zit te luisteren en me afvraag; waarom wordt dit eigenlijk niet (of nauwelijks) meer gemaakt? Zo complex is het allemaal niet... Nou wil ik Cartoonism daar nog niet direct mee vergelijken, maar een verdienstelijke poging was het zeker. Erg geinig.
• Baroness: Soms ga ook ik nog naar een concert omdat de band gewoon onbeschrijfelijk vet is. En daar moet ik bij bekennen dat dat tegenwoordig steeds vaker bands zijn met een roadburn-labeltje. Ook Baroness komt uit die hoek. Voor het eerst gezien op Roadburn, een jaartje of wat terug. Gelijk maar The Red Album gehaald. Blijft een erg fijn plaatje. En dus heb ik al een tijdje uitgekeken naar de volgende live-show. Zeker omdat de locals van Izah het voorprogramma mochten verzorgen. Beiden maakten de verwachten gelukkig ook helemaal waar. Minder foto's door overmatig headbangen. I love when that happens.
• Clash of the Coverbands: Right... ik zou graag een uitgebreid verhaal ophangen, maar het (live) politiek debat over de commissie Davids is op het moment net wat boeiender. Misschien schrijf ik later nog wat, misschien niet. For now; doe eens plaatjes kijken. Staan overigens niet echt op volgorde, dus even doorbladeren.
• Christmas Metal Symphony: En het was weer een rellen. Slecht weer, sneeuwstormen, en dus mensen die niet naar Tilburg konden komen. En zoals gebruikelijk begint dan het spelletje 'het is niet mijn schuld, dus het is de schuld van iemand anders'. Dan stroomt het reactie-deel van de 013-site razendsnel vol met soms tenen-krommend onbeschofte reacties van mensen die vinden dat 013 maar met een oplossing moet komen. Gelukkig waren er uiteindelijk nog behoorlijk wat mensen die de tocht wél succesvol hadden kunnen maken en was het doembeeld van een Dommelsch Zaal met vijf mensen en een halve zak aardappelen, ook weer ongegrond. Vorig jaar was er de roep om meer metal-klassiekers, en in een 'u vraagt, wij draaien' gebaar, is daar gehoor aan gegeven. Op zich goed natuurlijk, en ik luister met plezier naar classics van Maiden, Metallica, Slayer, Death en Dio. Anderzijds was juist de charme van de vorige keer, dat er per artiest ook echt een andere stijl op het podium kwam te staan. Met af en toe een cover. Nu is het vooral cover, met af en toe een beetje variatie. Erg zonde. Meest schrijnende voorbeeld was Sabaton's Joakim Broaden. Niet een band waar ik groot fan van ben, maar de muziek leent zich wel uitstekend voor uitvoering met een orkest. Dat bleek direct bij zijn eerste nummer, het eigen Prima Victoria. Waarom dan niet nog één of twee van dat soort tracks? Waarom dan alleen nog een paar covers? Ook jammer; zodra metal-grootheid/fossiel Udo Dirkschneider de Accept-klassieker Balls to the Wall ten gehore brengt (het nummer waar ik de hele avond al op hoopte) is de reactie, op een enkeling na, er meer één van 'wat is dit?'. Nou snap ik dat je, door een heel blik gothic-zangeressen open te trekken, ook een bepaald publiek aantrekt, maar ik had toch wel op wat meer enthousiasme gerekend. Als je dan ziet hoe enthousiast er vervolgens wordt gereageerd bij de zoveelste vrouwelijke verkrachting van het toch-al-niet-zo-boeiende Nothing Else Matters, krab ik me over de kop en schud het hoofd. It takes all sorts, I guess. Daarover gesproken; ik blijf me er ook over verbazen dat de halve metal-wereld direct met z'n snikkel in z'n hand staat zodra de naam Christina Scabbia valt. Ik heb wat beelden van haar modellen-werk gezien die zeker niet onaangenaam zijn, maar in real life vind ik het toch maar gematigd boner-inspiring. En dan dus Nothing Else Matters coveren. Bijna direct naar een cover van Slayer's Angel of Death. Beetje een kouwe douche.
• Rock Academie Music Lab: Goed... veel moderne muziek is wat mij betreft 25% goede muziekant en 75% goede songs schrijven. En dan is zo'n cover-avondje soms wel lekker. Het is wat makkelijk, maar in ieder geval zit het meestal met de songs wel snor. En dan verschijnen op de Music Labs avonden ook nog de muziekanten die a) de eerste paar jaar RA hebben overleefd en b) besloten hebben dat de reden om op een Rock Academie zitten; toch wel is om muziek te maken. Dus over de hele linie zit het met de muziekanten ook goed. Helaas zijn cover-avonden dan vaak wel weer akelig voorspelbaar. Maar zelfs dat viel vanavond mee. Skunk Anansie (niet heel erg trouwens) is een altijd terugkerende favoriet in de bijna volledig female-fronted RA line-up en er zaten zo hier en daar andere weinig verrassende keuzes tussen. Aan de andere kant zat er een erg toffe Michael Jackson uitvoering tussen en gooide proto-rockchick des huizes Marcia er een geinige set Guns & Roses uit. Een band waar ik in alle eerlijkheid nooit veel mee gehad heb, maar in ieder geval een interessante keuze. De hoofdprijs gaat wat dat betreft overigens naar de band die 'I shot my man' van Nina Kinert neerzette. Kende het nummer compleet niet, maar soms heb je van die plaatjes die de juiste snaar raken. Dat was er één.
• Simple Minds: Ondanks het matige weer toch een volle bak voor de Schotse rock-veteranen. En ik moet ze geven; qua performance zag het er prima uit. Leuk, enthousiast, prima interactie met het publiek. En ook qua sounds vond ik het nog best prima. Dat bleek, hoorde ik later, verder naar achter in de zaal heel anders te zijn. Een stap achter de geluidstafel was het al bagger. Eigen(wijze) geluidsman dus... Naja. Uiteindelijk maar een paar nummers blijven hangen, daarna weer terug richting Kleine Zaal voor de RA Music Lab.
• Sonata Arctica: Tja... wat is het eigenlijk voor een band? In een grijs verleden is het metal geweest, maar dat is het inmiddels al lang niet meer. Een soort emo voor mensen met metal-pretenties. Ofzo. Hoewel: "You may lose your job, and it may feel like the end of the world. You may not get to study what you want, and it may feel like the end of the world. But sometimes, you just need to party like the world isn't ending. Because really, it isn't". Aldus Sonata Arctica. Hmm.. Het leven is dus niet kut. Toch geen emo. Berg de scheermessen maar weer op.  Wat het dan wel is, is me nog steeds niet duidelijk. Dat hoeft nog geen diskwalificatie te zijn. Het feit dat het hele optreden muzikaal wel heel mak blijft, is dat wel. Er zit geen enkel nummer tussen wat bij mij zou blijven hangen. Gelukkig compenseert de band dat met het nodige enthousiasme, al heb ik ze ook op dat vlak sterker meegemaakt. Neemt niet weg dat de afgeladen Dommelsch Zaal een erg gezellige avond leek te hebben, getuige de constante zee van handjes. Persoonlijk was ik aangenamer verrast door Delain. Het hele female-fronted-metal genre is aan mij niet echt besteed, maar ik zie wel waarom de band het de laatste tijd, ook internationaal, uitstekend doet. In tegenstelling tot de hoofdact heeft Delain wel een herkenbaar repetoir en ze spelen de sexy-leadzangeres kaart voor wat 'ie waard is. En waarom ook niet? Het doet me nou niet direct naar de CD-winkel rennen, maar vervelend was het zeker niet.
• Mars Volta: Zo heel af en toe moet je voor aanvang van een concert een contractje tekenen. Die komen in twee soorten. Het standaard 'ik zal de foto's alleen voor blad X of website Y gebruiken' soort, en het Mars Volta soort. En dat is een soort waar de hypotheek-afdeling van de DSB nog van op zou kijken. De algemene strekking is ongeveer: "I hereby declare that any pictures I take tonight will belong to Mars Volta. The children, grandchildren and any other offspring of these pictures, untill the end of times, belong to Mars Volta. Also their friends, their friends tennis-partners and their dog belong to Mars Volta. Wherever you may go in the universe, your pictures belong to Mars Volta. Should Mars Volta ever wish to use your pictures, you will supply them. Should Mars Volta, in it's infinite kindness, give you credit for your pictures; be happy. Should they not; you can just go fuck yourself". De verwoording kan iets anders zijn geweest, maar dat was redelijk exact de inhoud. Maargoed; het is 'do or die'. Tekenen of ophoepelen. Dus tekenen maar. Dan begint de lol pas. Normaliter mag je bij een optreden de eerste drie nummers fotograferen. Dat is al vrij beperkend (dood aan de band die als eerste met dat idee is gekomen), zeker omdat de mooie momenten bijna altijd later in een optreden zitten. Bij Mars Volta gaat het nog een stapje verder. "Je mag alleen het eerste nummer fotograferen, maar houd er rekening mee dat je waarschijnlijk al voor het einde van dat nummer wordt weggestuurd". Fijn... dat geeft ons ruwweg vier minuten... En dat is nog niet het ergste. Eenmaal bij het podium aangekomen wordt ons een tape-lijntje helemaal aan de zijkant van het podium gewezen. "Over die lijn mogen jullie niet heen". Dus sta je met een paar fotografen in een hoekje gepropt, allemaal proberend toch nog iets van een fatsoenlijke hoek te krijgen. En daar ben je dan voor van de bank gekomen... Ben benieuwd wat ze voor het volgende optreden bedenken. Eerst de tourmanager oraal plezieren en dan dertig seconden fotograferen vanaf het balkon? Het was overigens wel weer een goed optreden.
• Paramore: Kijkend naar het aantal afdruipende fotografen voor me, kreeg ik al een beetje een bang vermoeden. En bingo; door een 'foutje in de communicatie' waren alle fotografen die via 013 op de perslijst stonden, afgewezen. Alleen fotografen die via het platenlabel waren aangemeld, kregen toegang. Drie keer raden op welke lijst je als 013-fotograaf staat... Meestal valt er dan nog wel iets te regelen met de tourmanager. Als fotograaf des huizes wordt je toch zelden de toegang ontzegd. Deze keer dus niet. "Nee, de tourmanager wilde er niet over praten, wilde niet naar de lijst kijken, wilde niet reageren, en iedereen moest opflikkeren". Was ongeveer de strekking van het verhaal. Met een mentale facistische geste in de richting van de tourmanager in kwestie, maken we rechtsomkeerts om de irritatie te botvieren op het internet. "Je kunt nog wel een toegangskaartje krijgen". Hmm... ik had toch echt andere dingen in gedachte dan daadwerkelijk naar huppelkutten-emo te gaan staan luisteren. Nou misstaat een avondje vrij voor de verandering niet, moet ik eerlijk toegeven. Maar dat avondje had een stuk aangenamer geweest zonder de uur-voor-niets-op-de-fiets-inclusief-haastig-weggewerkte-Mac-maaltijd. Ergo, vanavond maar één plaatje.
• RA Performing Night: Right! Toch maar eens een keer wat misvattingen uit de wereld helpen. "Wij vonden het niet zo leuk dat je had geschreven dat er geen talent op de Rock Academie zit". Aldus een tweetal zangeressen dat tijdens een change-over even verhaal kwam halen. Ik krab me achter de oren. Heb ik dat gezegd? Lijkt me onwaarschijnlijk. Vermoedelijk is de zin: "Altijd het grote 'zit er nog wat verrassends tussen?'-moment. Well... 'no'. Ongetwijfeld de schuld van de korte voorbereidings-tijd, maar het was redelijk 'run of the mill'." over de recente Dance & Jam de boosdoener. 'Run of the mill', 'niet verrassend', 'tamelijk standaard'. Noem het hoe je wilt, voor mij vat het het muzikale aanbod van die avond redelijk samen. Dat zegt verder niet direct iets over de individuele muziekanten. En al helemaal niets over 'geen talent'. Edoch, het geeft wel aan dat menschen mijn ongeleide verbale projectielen blijkbaar nogal serieus nemen. Iets wat ik doorgaans alleen maar toejuich, maar in dit geval kan ik toch wel een paar korrels zout aanraden. Het is allemaal zo subjectief als wat en niet geremd door enig eigen muzikaal talent. Als ik schrijf dat ik een bandje ruk vond en de beoordelaars van de Rock Academie vinden het prima... wat kan mijn mening je dan verrotten? En als ik schrijf dat ik het ruk vond en de beoordelaars zijn de zelfde mening toegedaan... tsja... dan ben ik nog steeds niet degene om wie je je druk moet maken. Om dingen een beetje in een perspectief te plaatsen: The Editors, een bijzonder bekwame band die op deze zelfde avond voor een uitverkochte Dommelsch Zaal stonden te spelen, kunnen mij in principe nog geen vier nummers boeien. Naar het muzikaal aanzienlijk minder imponerende Tankard kan ik dan weer anderhalf uur lang met een grijns staan kijken. Puur een kwestie van smaak dus. En ik wil ook niet anders pretenderen. Ah yes! En als ik toch bezig ben. Blijkbaar is het ook een populaire misvatting dat ik door de RA ingehuurd wordt om deze avonden te schieten. Think again. Ik doe af en toe opdrachten voor de Rock Academie, maar deze avonden vallen daar niet onder. Puur voor de lol. Ergens is het blijkbaar toch leuk genoeg om ieder jaar weer terug te komen. En zo begint m'n site meer op een blog dan een foto-site te lijken. Never mind. Over de avond zelf; uberhaubt maar de helft van meegekregen omdat ik nog een presentatie moest geven en ergens tegen 20:45 kwam binnen vallen. Van de acts die ik gezien heb, zijn er twee blijven hangen. Een hiphop act met rock/metal flow eronder, waar ik nog net de laatste paar nummers van kon meepikken. Die combi kan prima werken. En leek dat hier ook best wel te doen. Het was het echter een DJ/producer duo dat deze avond de show stal met een intro die een zwaar distorted sample van een voice-fragment uit 'The Perfect Drug' van Nine Inch Nails leek te hebben. Een sound die bij vlagen een mix leek tussen de eerder genoemde Nine Inch Nails en een wat meer mainstream Moby-achtige flow. Heel vet. Later in de set zwakte het af naar een niveau dat nog steeds niet zou misstaan op het gemiddelde techno-feest. Overigens was de voice-sample uiteindelijk helemaal geen Nine Inch Nails. De heren hadden zelfs nog nooit van NiN gehoord. Dus a) ga u schamen b) ga eens luisteren & luisteren. Om maar eens een hele ouwe en een hele nieuwe electro/sample track uit het brede NiN arsenaal te vissen.
• Editors: Tsja... the Editors. De band heeft zeker een paar nummers uitgebracht die de moeite waard zijn, maar all in all is het voor mij lang niet genoeg om een heel optreden boeiend te blijven. Zeker als ik er dan ook nog de extreme drukte van een uitverkochte show in moet. Plaatjes schieten en wegwezen dus.
• RA Performing Night: Door wat uitvallers zijn het maar vier bands vanavond. Nevertheles zitten er opvallend veel aardige dingen tussen. Allemaal wel eigenlijk, op hun eigen manier. Aan de eerste band van de avond zou muziekaal nog wel het nodige moeten gebeuren. Te beginnen met een andere zangeres. Aan de andere kant was het wel gewoon een potje lekker rocken. Gewoon gas erop. En dat ontbreekt er op dit soort avonden nog wel eens aan. Bij de tweede act viel juist een uitstekende zangers op. Groep numero drie had voor een 'creepy met een knipoog' thema gekozen. Dan is het wel verstandig een verteller neer te zetten die de engelse taal daadwerkelijk machtig is, alvorens rare accenten te gaan betrachten. En qua presentatie was de 'knipoog' groter dan het 'creepy'. Lachwekkend op de verkeerde manier. Leer van de Adams Family, ladies and gentlemen. Dat gezegd hebbende was het toch ook de leukste act van de avond. Want ondanks dat de thema-uitwerking wat te wensen overliet, gaf het het optreden wel een heel eigen smoel. En het belangrijkste; muziekaal kwam het *wel* prima uit de verf. Al vanaf de eerste piano-intro. Die wel degelijk voldoende creepy was. De slotact rammelde muziekaal ook behoorlijk, maar werd dan weer overeind gehouden door de lead-zanger. I hate to say, but you just have to be a black guy to get on stage with so much class. Hoedje en al. Bijna in z'n eentje wist 'ie het geheel toch een erg vermakelijke uitstraling te geven. En uiteindelijk komen we om vermaakt te worden. Right... en toen was het plan nog even snel een welverdiend pilsje te pakken in de Studio, waar het Rock Academie volk zich die avond op een live-karaoke-afterparty zou gaan storten. Dat ene biertje werden er een paar meer en eindige met een microfoon in de hand op het podium voor 'Hold the Line' van Toto. Voor iemand als ik, voor wie 'toon houden' iets is wat andere mensen overkomt, is dat nou niet iets wat ik elke avond doe. En er zijn blijkbaar nog foto's van ook. Damned be to the digital age.
• Moby: Geroutineerd. Daar zou ik het mee willen samenvatten. Ondanks dat de zaal er wel zin in had, spatte het enthousiasme nou niet echt van het podium. Wat mij betreft blijft het ook eigenlijk een act die je op een festival moet meepikken. Met 35.000 man lekker rondstuiteren. Ik houd het bij de mooie herinneringen aan Werchter 2003.
• FREUD: Dat was toch niet al te lang geleden nog het tien-jarig-bestaans-optreden? En ineens ook het afscheid. Mooie gelegenheid, of course, maar wel wat onverwachts. Echter, aan alles komt een eind. Met ondersteuning van een klein leger bevriende bands gooit de band er nog één keer het repetoir van de afgelopen tien jaar tegenaan. Strak in pak ook nog. En ondanks dat het de avond van de materiaal-pech leek (bij bijna alle bands eigenlijk), liet FREUD zien in die tien jaar een fraaie setlist bij elkaar geschreven te hebben. Praktisch allemaal prima nummers. Met als persoonlijke favoriet nog steeds Nightfalls. Zelfs als de gitaar-intro misgaat. Gelukkig leverde het een aantal bijzonder fraaie plaatjes op. In de categorie 'maar gelukkig hebben we de foto's nog'. Dank aan FREUD voor het tien jaar lang opleuken van de local scene. En ver daarbuiten.
• Therapy?: Er zijn maar weinig live-bands waar je me zo blij mee maakt als Therapy?. Ondanks dat het nooit meer toffer zal worden dan het optreden in een uitverkochte Melkweg, dat ik in de hoogtij-dagen van de band mocht meemaken (weinig optredens zullen dat in mijn boekje uberhaubt evenaren), zijn de optredens altijd weer een feestje. Van mij hadden ze zo nog twee uurtjes door gemogen. Avondje vuisten in de lucht en meebrullen. En af en toe een foto, of course.
• Blood Red Throne: Al weer een klein maandje in de to-do bak, nu eindelijk eens online. Het metaal-geweld van Blood Red Throne in de Devil. Vet optreden.
• Popronde 2009: Bijna traditioneel opent de Tilburgse Popronde dit jaar weer in de Sounds, en eveneens traditioneel staat er gelijk weer een hoogtepunt. Vorig jaar was Gomer Pyle het lichtende middelpunt van de Popronde, dit jaar geeft Oceana Company een zeer verdienstelijk startschot. The Mad Trist in 013 is ook zeker de moeite waard. Skipper in de Cul is zo dodelijk saai dat ik het na twee minuten en evenzoveel foto's weer voor gezien houd, om me, niet geheel verrassend, naar de topper van dit jaar te begeven. Bradley's Circus doet op het immer waardeloos verlichte podium van Extase wat ze eigenlijk al jaren uitstekend doen. Blues/Roots van hoog niveau. Het vrouwelijk schoon op het podium draagt uiteraard ook weer bij aan de feestvreugde. Ben benieuwd of deze band ooit nog eens *echt* gaat doorbreken. In ieder geval binnen het genre.
• Street Dogs: Halee! Avondje punkrock. Nederlandse opener Accelerators klinkt aardig, maar gaat goed de fout in met de opmerking 'we hebben hier eerder in Little Devil gespeeld... daar wil je echt niet komen! donker hol!'. Fucken met de Devil doen we natuurlijk sowieso niet, en als je als would-be punkband moeite hebt met spelen in donkere holen, heb je het niet helemaal begrepen. Act numero twee is dan muziekaal niet zo geweldig, maar wie maakt zich daar bij punk druk om? En het is wel helemaal punk, de vier rockchicks van Civets. Al zat iedereen wel overduidelijk op de Street Dogs te wachten. Daar ging het feest ineens *echt* los. Het is sinds... poeh.. sinds Dropkick Murphies geleden dat ik zo veel stage-divers in Tilburg heb gezien. En stagedive-verbod of niet; het blijft erbij horen.
• Katzenjammer: Dit zijn de kleine pareltjes die concertbezoek de moeite waard maken. Hoewel concertbezoek in dit geval bestond uit 'achter de bar werken'. Gelukkig werd de barploeg die Shantel in de Dommelsch Zaal draaide, ook verondersteld om de Katzenjammer bezoekers van de broodnodige alcohol te voorzien. Niets ten nadele van Shantel; het zag er uit als een gezellig feestje, maar an sich kan het me grotendeels gestolen worden. Katzenjammer daarentegen was een van de onverwachte highlights van de afgelopen Roskilde. Blij dus dat ik de bar in de Dommelsch Zaal kon verruilen voor die in de Kleine Zaal. En omdat het nog mee viel met de drukte (er was even de vrees dat het voltallige Shantel-publiek zou gaan proberen zich de Kleine Zaal in te wringen) was er zelfs nog even tijd om de tele-lens erbij te pakken en over de hoofden heen wat shots te maken. Beetje geimproviseerd en derhalve niet groots, maar het staat er in ieder geval op...
• Papa Roach: Tsja... live komen concerten voor mij tegenwoordig in drie smaken; een heel klein aantal waarvan een optreden me niet lang genoeg kan duren. Nine Inch Nails, Monster Magnet, Peter Pan Speedrock en Municipal Waste, om een paar voorbeelden te noemen. Een hele grote groep die een half uurtje leuk is om aan te zien, waarna het 'seen this before' gevoel inkickt en ik maar weer eens richting huis ga. En ook een behoorlijk grote groep waar ik na vijf minuten al m'n schouders ophaal en bedenk dat ik betere dingen heb om m'n tijd mee te verdoen. Papa Roach was duidelijk een categorie drie. Muziekaal zeker niet slecht, maar het kan me nog geen vijf minuten boeien.
• Pentagram: Toch zeker een van de vetste avonden van het afgelopen jaar. Drie verdomd sterke optredens achter elkaar. Beginnende met the Devils Blood, met direct er achteraan een lesje 'gitaar spelen doe je zo' van Trouble. Misschien toch maar eens wat CD's van gaan opduikelen. Bij headliner Pentagram werd er een frontman het podium op gejaagd ze zo van station Tilburg centraal konden hebben geplukt, met een stapeltje daklozen-kranten in de hand. M'n eerste dosis scepsis werd echter vrij snel van m'n snuit geveegd. Misschien niet de beste vocalist die je tegen zult komen, maar de hele show stond als een huis en was 'straight from the heart' op een manier die je tegenwoordig eigenlijk niet meer tegenkomt. Wederom petje af voor Roadburn, voor deze mooie vangst.
• Local Heroes 2009: Right... om maar gelijk met de deur in huis te vallen; voor de eerste twee bandjes had je niet van de bank hoeven komen op je zondag middag. Dat hadden dan ook vrij weinig mensen gedaan, want erg druk was het niet. Voor de derde band; Lomax, had je *wel* van de bank moeten komen, maar ook dat hadden vrij weinig mensen gedaan. De 013-site noemde de band een mix van Mars Volta, Radiohead, Mastodon en Oceansize. De presentator voegde daar nog Kyuss aan toe. Normaal geven vergelijkingen met grotere bands een beetje een idee van wat je gaat krijgen, maar met die lijst wordt het er niet helderder op. De vergelijking met Mastodon kwam misschien nog wel het meeste in de buurt. Al met al doet het er ook weinig toe, want het bandje stond gewoon verdomde lekker te spelen. Prima band, in een genre waar we er in Tilburg veel te weinig van hebben. De lol gaat nog even verder met Landmark 105. Mijn collega's van 3voor12/tilburg noemen het met enige frequentie 'niet vernieuwend genoeg' en 'te voorspelbaar', en dat zal ook allemaal wel, maar je kunt moeilijk ontkennen dat er een aantal akelig sterk geschreven nummers in het repetoire zitten, die ook nog eens goed ten gehore worden gebracht. Wat mij betreft iedere keer weer een plezier om te horen. Hoge pieken, diepe dalen, want hier achteraan krijgen we Backspin voor de kiezen. Een soort over-gladde Kane rip-off die op een niet-toffe manier over-the-top is. Hadden ze me mogen besparen. Gelukkig gaat het van daaruit weer vlot bergopwaarts, eerst met de catchy electro-pop van the Mekanik, en daarna met de verrassing van de avond; Hellisphear. De enige band op het lijstje waar ik uberhaubt nog nooit van gehoord had, krijgt het voor elkaar om nu-metal op een vette manier te brengen. En dat is maar weinig bands gegeven. Over afsluiter Marlon Penn heb ik inmiddels wel gezegd wat er te zeggen valt... wederom prachtig. All in all geen slechte besteding van de zondag middag.
• Gare du Nord: In een grijs verleden een keer een plaatje van gehoord dat me wel beviel. Na m'n bardienst bij Symforce in de Kleine Zaal dus nog maar even de oversteek gemaakt. Al ware het alleen om even de eerste drie nummers te schieten. Uiteindelijk toch tot het einde blijven hangen. En dat wil inmiddels wat zeggen.
• Incubate 2009 Vrijdag: Shit, ik kan je wel zeggen... het grootste probleem van het Incubate weekend is niet het vroeg-tot-laat fotograferen, maar naderhand alle juiste namen bij de plaatjes zoeken... Zeker als je in je eentje moet proberen het festival zo compleet mogelijk te coveren. Volgens mij heb ik ze nu allemaal redelijk op orde, maar als je een fout ontdekt; let me know. Dat gezegd hebbende; het programma van de vrijdag heeft een duidelijk hoogtepunt in de Dananananakroyd. Vermoedelijk een van de acts waar nog in positieve zin over nagesproken zal worden. Hoewel muziekaal ook prima in orde, was het vooral de show van het zootje maffe Schotten dat de zaal al na een paar nummers goed meehad. Entertainment, daar houden we van.
• Incubate 2009 Zaterdag: Goed... de zaterdag begon kut. Voor het optreden van festival-headliner Nitsch was blijkbare een speciale fotopas nodig. Iets wat mij ongeveer een half uur voor aanvang ter oren kwam, op een moment dat de organisatie er "niet meer over in discussie wilde gaan". Had ik dan de pech dat ik een van de enige fotografen was die de hele week Incubate coverde, na het ophalen van het pers-bandje niet meer in de buurt van het pers-centrum ben geweest en dus een opgeplakte aankondiging heb gemist? Ik danwel mijn opdrachtgever hadden er in ieder geval geen bericht van gehad. Geen Nitsch dus. Uiteraard behoorlijk over de zeik, maar er viel niet veel meer aan te doen. Gelukkig maakte de rest van het programma het nodige goed. Justice Yeldham bijvoorbeeld maakte muziek met een op elektronica aangesloten glasplaat. Sowieso al een apart gezicht (hoe het precies werkt is me nog steeds niet helemaal duidelijk). Maar toen de glasplaat halverwegen de show in tweeen brak en de beste man z'n snuit openhaalde aan het glas, een slok bier nam en gewoon doorspeelde, werd het toch echt wel een applausje waard. Vlak daarvoor had Mugstar ook een vrij dikke show neergezet, met een schoolvoorbeeld van 'een vette lichtshow hoeft nog niet fotograaf-vriendelijk te zijn'. Je snapt waar ik het over had als je er bij was... An Emerald City in Extase resulteerde in mijn eerste tripje richting merchandise-stand. Niet makkelijk te omschrijven, maar het optreden had een ontzettende spacy twilight-zone vibe, en ook de CD is zeker aan te raden. In de Pauluskerk vormden Jessica Bailiff en Annelies Monsere het tweede hoogtepunt. En unieke, melancholische singer/songwriter combo, wiens sound en stemgeluid angstaanjagend goed in een kerk pasten. Voor de tweede keer naar de merchandise dan maar. Het prachtige effect van het optreden komt op plaat niet helemaal over, maar het is nog steeds een welkome uitbereiding van de collectie. Ah! En het lompste optreden van vandaag komt wat mij betreft op naam van Misery Signals. In tegenstelling tot de andere hardcore-bands op het festival kregen zij het publiek goed uit hun dak. Iets waar de beveiliger van dienst direct een einde aan probeerde te maken door een van de bezoekers bij de keel te grijpen (!) en goed duidelijk te maken dat het hebben van zo veel lol in Extase niet wordt getolereerd. Dames en heren, de 'lameness award 2009' gaat naar Extase. Gaat iemand die mensen een keer uitleggen wat een hardcore-optreden is? Gelukkig trok het publiek zich er voor ruwweg twee minuten iets van aan, om er vervolgens nog eens drie keer zo hard op te klappen. Erg vet.
• Incubate 2009 Zondag: Goed, misschien had ik zaterdag na het festival niet meer moeten gaan stappen... er ging vandaag even wat tijd overheen voor ik weer een klein beetje scherp was. Eerste paar optredens ook maar laten schieten. Met m'n brakke harsen van podium naar podium racen viel nog steeds wat zwaar. Misschien dat ik daardoor vandaag ook maar weinig hoogtepunten kon ontwaren. Een hoop 'wel leuk', weinig wat indruk maakte. Alleen Der Blutharsch viel aardig in mijn straatje. Qua sfeer helemaal op z'n plek in de Hall of Fame, al was het geluid toch wel bijzonder matig.  
• Incubate 2009 (weekprogramma): Update donderdag: Goed... ik had voor donderdag wederom een dagje cultureel verantwoorde hoogstandjes op het programma staan, tot de hoofdredacteur van Festivalinfo aan de telefoon hing. Er was een ticket over; of ik zin had om mee te gaan Heavy Metal Bowlen. Hmmm... it's a dirty job, but someone's got to do it. Zal maar zeggen. Of in andere woorden; Fuck Yeah! Ondertussen moet er natuurlijk ook gewerkt worden, anders wordt Tilburg.com weer ongelukkig. Al zijn de rook op de banen en mijn snel vorderende staat van intoxicatie (zo ongeveer) natuurlijk niet zo heel erg bevordelijk voor de kwaliteit. Niet dat dat me op het moment zelf ene fuck kon schelen. Bier, bowlen en metal. Ik heb m'n avondje uit weer gehad. Update Woensdag: Hmm.. het zit niet mee in de  NwE Vorst dit jaar. Dansvoorstellingen leveren doorgaans erg leuk beeld op, maar ook vandaag mocht er niet gefotografeerd. Snel nog even uitgeweken naar Paradox waar Freeze Puppy door technische problemen met de backtrack even op zich liet wachten. Zelfs een nieuwe CD-speler bracht geen redding, waardoor het hele gebeuren dan maar akoustisch werd gedaan. Misschien is dat ook de reden dat het niet echt over kwam. Mij kon het in ieder geval niet boeien. Anaal Nathrakh bracht het er in een volle V39 dan weer een stuk beter vanaf, met een spijkerharde, strakke metal-set. Grotendeels verpletterend lomp, bij vlagen ook melodieus. Boeiende show. En wederom een leuke afsluiter in de Cul de Sac. Ik kan in alle eerlijkheid zeggen dat ik nog niet eerder zo veel vrouwelijk schoon op een muziek-stage heb gezien als bij Pintandwefall. Zou bijna naar Finland verhuizen. En dan nog best lekkere muziek ook. Update Dinsdag: Incubate... wie heeft die naam bedacht? 'Tot wasdom komen' of 'uitbroeden' zijn twee van de meest directe vertalingen. Leuke naam voor een beginnende-bandjes-festival, maar dat is dit natuurlijk niet. Verre van zelfs. Bewijst ook Gravehurst (inmiddels 5 CD's achter z'n naam) vandaag in de Paradox. Op het eerste gezicht wint 'ie de prijs voor 'kid most likely to have the crap beaten out of him in highschool'. Als je een illustratie voor 'geek' wilt hebben; there you go. Of dat de oorzaak is van de gruwelijk depressieve muziekale inslag laat ik in het midden, maar de zwaarmoedigheid druipt er vanaf. Wel gebracht met een schitterende stem en bijzonder intelligente teksten. Een vroeg hoogtepunt voor een goed gevulde zaal. En dan ook nog Bonaparte in de Cul de Sac. Ongeveer een tegenovergestelde van Gravenhurst. Compleet maloot, onnavolgbaar, vrolijk en erg, erg leuk. Ook hier volle bak overigens. Volgens mij heeft de kaartverkoop het niet heel slecht gedaan... Update maandag: Tsja.. over Tilburg als stad kun je zeggen wat je wilt, maar het is niet te ontkennen dat de stad zo langzaam aan een (muziekaal)-culturele grootmacht in Nederland aan het worden is. Festival Mundial was al langer een grote, Roadburn is inmiddels wereldberoemd in zijn genre, Grublit is nog maar net achter de rug en ZXZW annex Incubate is de laatste jaren uitgegroeid tot een trekpleister voor mensen die eens buiten de bewandelde paden willen kijken. Door de hele stad heen is er van alles te zien en te doen en struinen mensen van alle leeftijden en voorkomens van locatie naar locatie. Tijdens de dansvoorstelling in de Nieuwe Vorst was fotografie helaas niet toegestaan, maar ik was nog net op tijd om het laatste stukje van de voorstelling van Cathy van Eck in Kunstpodium T mee te pikken. Een op z'n zachtst gezegd uniek optreden van een begaafde conservatorium-muzikante die de traditionele instrumenten heeft gelaten voor wat ze zijn en nu muziekale composities maakt met opgenomen omgevingsgeluiden en resonantie in blikken op trilplaatjes. Je moet het horen om het te snappen. Als he de ruimte in stapt klinkt het als een bak storend gezoem, maar na een minuut of twee zit je 'in de sound' en is het uitermate fascinerend. Het had voor mij nog wel wat langer door mogen gaan dan de pakweg tien minuten die het optreden duurde. In Paradox was Hauschka opvallend boeiend. Vrij duister, zwaar piano-spel, waarbij de Deen regelmatig allerhande voorwerpen (stokjes, kettingen en uiteindelijk zelfs pingpongballen) in het klankbord van zijn piano kiepte, om nog een extra laag geluidseffecten aan zijn composities toe te voegen. Het raakte me net niet genoeg om een CDtje te kopen, maar het scheelde niet veel.
• Mr. Big: Grote naam, blijkbaar. Pas toen ik het hitje hoorde: "oh, waren zij dat?". Voor mijn tijd, zal maar zeggen. Aardig optreden wel. Goeie muziekanten. Niet genoeg mijn stijl om me heel lang te kunnen boeien, maar het grote deel van het publiek leek het aardig naar de zin te hebben.
• Eilen Jewell: Junglerot in Little Devil of Eilen Jewell in 013? Normaal zou de keuze snel gemaakt zijn en was mijn avond een aanzienlijk stuk zwarter geweest, maar de myspace van Eilen Jewell klonk zo verdomde aardig dat ik toch de KZ van 013 opgezocht heb. Goeie keuze! Een erg leuke start van het nieuwe concertseizoen. Lekkere muziek, zangeres met een goeie stem, band die met plezier op het podium stond, leuke grappen, prima sfeer in het publiek... all in all een verdomd toffe avond. Zelfs nog even een CDtje opgepikt bij de merch, iets wat ik maar bij hoge uitzondering doe.
• Rock Academie Dance & Jam: De introductie van Rock Academie jaargang 2009. Altijd het grote 'zit er nog wat verrassends tussen?'-moment. Well... 'no'. Ongetwijfeld de schuld van de korte voorbereidings-tijd, maar het was redelijk 'run of the mill'. Een enkele redelijk dansbare DJ/producer act daargelaten. Dat er dan ongeveer 15 minuten change-over voor iedere drie minuten speeltijd staan, draagt ook niet bij aan het spanningsveld van de avond. De laatste act deed me op het eerste gezicht even hopen, met een aantal redelijk hardcore/metal-ogende muziekanten. Na een noot of twee bleek het dan toch om een mainstream-conservatieve Kane rip-off te gaan. Awesomeness: 3/10, Manliness: 2/10. Helaas. Oh, en als we dan toch aan het zeiken zijn: Een blanke kerel met een groter straat-marokkaan-accent dan je in de gemiddelde Haagse achterbuurt tegenkomt. Praat je dan thuis ook zo? Als je bij pa&ma aan tafel zit? Of is dat de sound die aanzet als je met je matties bent? Funky.
• Rock Academie 10 jarig jubileum: Tien jaar Rock Academie alweer. Tijd voor een feestje, voor oud-studenten, docenten en gerelateerd muziekvolk. Zowaar kreeg ik ook een uitnodiging in de bus. Altijd in voor een feestje, zeker als er een scala aan RA-artiesten van de verschillende jaren hun kunsten gaan vertonen. Ik heb verder niet de moeite genomen de (tamelijk uitgebreidde) fotoserie erg ver uit te sorteren, dus jullie mogen zelf even rondbladeren...
• The Legendary Shack*Shakers: De eerste keer dat ik de Shack*Shakers mocht aanschouwen, eveneens in de KZ van 013 overigens, zal ik niet licht vergeten. Vlotte tracks, veel energie, een compleet maffe frontman en een zaal die behoorlijk uit z'n dak ging. Waarschijnlijk ben ik inmiddels te kritisch geworden, verwachte ik te veel, of was vroeger daadwerkelijk alles beter (of een combi van de drie), maar het kon deze keer niet heel veel indruk meer maken. De act van frontman Wilkes doet wat gemaakt aan. Al te veel energie spat er niet (meer) vanaf en de zaal (een enkele uitzondering daargelaten) staat erbij en kijkt er naar. Geen slecht optreden, maar niet zo vet als ik had gehoopt.
• Earthless: Waar er in de rest van Tilburg voor de muziekliefhebber bar weinig te beleven valt, gooit Little Devil er gewoon een schep bovenop. Op de affiche prijken imposante namen als Slapshot, We Insist!, Cryptopsy en niet te vergeten Earthless. Een van de, zo niet *het* hoogtepunt van Roadburn 2008. Verplichte kost voor de liefhebber. Het is goed mogelijk dat de band een eigen, nooit meer te evenaren hoogtepunt inmiddels heeft bereikt, die ene avond op Roadburn, maar dat doet weinig af aan de kwaliteit van het drietal, ook vanavond op een aanzienlijk kleiner podium. Vergezeld door een spacy video-show worden de aanwezigen toch een goed uurtje lang naar hogere sferen gesleept.
• Cryptopsy: En nog een andere grote naam. Bekend geworden als een van de bekendere bands het 'extreme metal' genre, heeft Cryptopsy zich de laatste jaren doorontwikkeld naar een bijzonder begaafde, technische formatie, die naast spijkerhard beuken, ook een aantal bijzonder sterk geschreven, bijna melodische nummers op het publiek loslaat. Gelukkig worden ook deze tracks, terecht, met enthousiasme ontvangen door het in ruime getalen aanwezige metalvolk.
• Majestic Scene: Zo... de avond begint lekker. Sta nog geen vijf minuten te fotograferen of een koekert met een Nikon camera flikkert m'n bier om.
  Normale procedure lijkt me een "sorry, ik haal wel even een nieuwe", maar de beste kerel deed opgewekt alsof z'n neus bloedde, tot ik 'em op de schouder tikte en op de scherven wees. Zelfs toen was de reactie meer een 'ik zie niet hoe dat *mijn* probleem is'. Pas na enig aandringen viel het kwartje. "oh, je wil dat ik een nieuwe voor je haal?"
  Ja, dat lijkt me wel zo netjes ja. Nog wat moeilijk kijken verder vertrok 'ie, om even later terug te komen met een biertje.
  Probleem opgelost, wat mij betreft. Edoch, even later blijkt het biertje bij zijn vriendin vandaan te komen, die het, verstoken van enige vorm van plaatsvervangende schaamte, op hoge poten terug komt eisen. Daar ik, met het concert in volle gang, betere dingen te doen heb dan die discussie voeren of constant een glas bier in de gaten houden, geef ik het vrij rap op en maak er verder weinig woorden meer aan vuil. Als het blijkbaar zo moeilijk is... Zoals de overheids-reclames het stellen: "zonder dat we het doorhebben worden we steeds asocialer".
  Het fijne van je eigen stukje webspace is dat je ongegeneerd je gal kan spuwen. Iets wat ik af en toe met liefde doe. Dus: Meneer met de Nikon camera; u bent een pannenkoek, en uw gleufdier ook. Dat gezegd hebbende; door naar belangrijkere zaken. Samen met Wealthy Begger is Majestic Scene wat mij betreft het hoogtepunt van Tilburgs recente muziekale nalatenschap. Helaas lijken beide bands gedoemd tot relatieve obscuriteit. Parels voor de zwijnen. Recent in de Cul de Sac was het nog gezellig druk, maar de Kleine Zaal van 013 heeft toch een stuk meer volk nodig om gezellig vol te lijken. Zo vol werd het vanavond niet, en dan mist de boel ineens wat sfeer. In plaats van een intieme, zweterige rock&roll-bedoening, was het nu alleen zweterig. De band speelde weer een prima optreden, maar als het publiek op 6 meter afstand met de armen over elkaar staat toe te kijken, blijft er iets ontbreken.
• Concertzalen Voetbaltoernooi: Ondanks een ongeslagen status, zonder een enkel tegendoelpunt, was de halve finale dit jaar niet voor ons 013-team weggelegd. De lol was er niet heel veel minder om, al had het weer wat beter gekund. Feestje in de Atak met Mark Foggo & de Skasters. Erg vet. Dank aan de organisatie & applaus voor de Pul, de winnaar van dit jaar.
• Rock Academie Showcase Musiclab: Aardig avondje zonder al te veel uitschieters. Double H klonk, nu met beter geluid, bijzonder solide. De vocals van Joosje kan ik ook altijd prima waarderen en Zwarte Kat zie ik nog wel eens doorbreken. Nu nog een keer dat ene hitje.
• Stream of Passion: Ik heb het, zeker in de metal, meestal niet op vrouwelijke vocals. Uitzonderingen als Arch Enemy en Walls of Jericho daargelaten, komt het me allemaal toch te snel over als een Within Temptation variant. Als beeldmateriaal is het dan vaak wel weer interessant. En ik ben niet de enige die er zo over denkt. Zodra er een act staat met een vrouwtje op het podium, zijn er minsten 15 fotografen aanwezig. Ook vandaag waren de eerste paar rijen weer bezet met al-dan-niet hobby-matige schutters. Persoonlijk had ik vrij weinig zin in de drukte, en gezien mijn lengte, de drukte waarschijnlijk ook niet in mij.... Dus op het gemakje tegen de DJ-tafel gaan staan, biertje + tele-lens erbij. Normaal resulteert dat niet in de meest creatieve platen, maar het licht was op deze avond zo fantastisch goed, dat het nog steeds erg fraai beeld heeft opgeleverd. Bijkomend voordeel van het plekje was dat ik leuk zicht had op de rijen fotografen vooraan. Zodra de zangeres een kant op draait, schoot er ineens een rij camera's de lucht in. Het deed me een beetje denken aan een Discovery docu over stokstaartjes. De een piept, en ineens schieten er tien andere koppies omhoog. (voor degenen die niet weten wat het zijn: wikipedia is uw vriend). Naderhand nog even de kroeg in. Iets waar ik ook al te lang niet meer aan toe ben gekomen. Al met al geen slechte avond.
• Rock Academie Showcase Musiclab: Grappig om te merken dat de act waar ik deze avond met het meeste plezier naar heb geluisterd, door m'n 3voor12-collega uitermate vakkundig de grond in werd geschreven. Over smaak valt gelukkig goed te twisten. Mij wist Room 101 in ieder geval nog wel te raken. Grappig ook om te merken dat de meeste echte rock/metal op de Rock Academie op het moment van de vrouwen lijkt te komen. Not that I'm complaining. Blast Phemous klinkt zo slecht niet, en het is zeker aangenaam om naar te kijken.
• Rock Academie Performing Night: Zowaar een rondje Performing Avond met een aantal mannelijke vocals. Nog niet altijd even sterk, maar zeker een welkome afwisseling. Hoogtepunt van de avond had zelfs helemaal geen vocals. Een tamelijk verrassende post-rock act, inclusief filmbeelden en tapetrack geluiden. Dat het zich niet kan meten aan de grote jongens in het genre is niet verrassend, zeker met de beperkte tijd die de bands krijgen om voor te bereiden, maar de poging is absoluut boeiend, en een lekkere afwisseling van de voorbewandelde paden. Volgende keer weer?
• WC Experience: En dan ga je van de overdosis lompheid van Neurotic Deathfest naar een heel ander soort lompheid. Ik zal maar direct eerlijk zijn; mijn muziek is het niet, en is het na het optreden nog steeds niet. Grappig om een keertje mee te maken, en zeker het fotograferen waard.
• Neurotic Deathfest dag 1 & dag 2: Zo indrukwekkend als de lineup vorig jaar was, is het dit jaar niet. Dat is ook wel wat terug te zien aan de bezoekers-aantallen. Nevertheless valt er genoeg te genieten en zit de sfeer er vanaf het begin goed in. Het is dan wel niet zo druk als vorig jaar, het is minstens zo gezellig. Noemenswaardige hoogtepunten: Entombed, New Dominion, Human Mincer en Inhume.
• Vlaamse Reuzen, Hollandse Leeuwen: Een ijzersterke line-up voor de eerste editie van het Vlaams/Nederlandse muziekfeestje. Helaas bleken de Hollandsche Leeuwen een stukje fragieler dan de Vlaamse Reuzen, want waar de rockers van Triggerfinger ondanks enig fysiek ongemak gewoon op het podium verschenen, haakten van de Nederlandse delegatie zowel de Staat als zZz af. Nu vind ik de Staat persoonlijk tamelijk overrated en heb ik me een stuk beter vermaakt met het lekker doormaaiende Drive Like Maria, met onvervalste rock-chick op gitaar. Maar het ontbreken van zZz werd door de ondergetekende minder op prijs gesteld. Het kan niet altijd kaviaar zijn, zal maar zeggen. Wat verder gelukkig niet al te veel af deed aan een lekker avondje muziek. Het venijn zat deze keer in de kop, met Drive Like Maria en Triggerfinger voor het ruigere werk en mijn eerste kennismaking met Kyteman's hiphop orkest. Ik snap wel waar de hype vandaan komt. Bijzonder tof. Das Pop heeft me nooit kunnen boeien en deed me ook deze keer weinig. Voicst doet het dan weer wel altijd goed. Het afsluitende DJ-duo Shameboy moest het, mede door een uitloop van grofweg anderhalf uur, met een grotendeels lege zaal stellen. Ikzelf was tegen die tijd blij naar huis te kunnen. Vanaf 11:00 's ochtends (inclusief muziekantendag) met een tweetal camera's rondmarcheren ga je uiteindelijk toch behoorlijk voelen...
• Alain Clark: Hoewel het niet helemaal mijn muziek is, was het optreden afgelopen jaar op Mundial boeiend genoeg om een tripje richting 013 te verantwoorden. Wederom een sterk optreden waarbij de gehele band zowel qua geluid als performance een steentje bij draagt. Traditioneel zingt Alain ook een nummer met z'n vader, maar de beste man is deze keer afwezig in verband met een verjaardag (zijn eigen, om precies te zijn. Altijd een geldig excuus). Of er even iemand uit het publiek een stukje mee wil zingen. Na wat vinger-gewuif wordt er een meisje op het podium gehesen dat met een 'hert in de headlights' blik de zaal in kijkt en angstig de microfoon aanpakt. Ik schud al een beetje meewarig het hoofd. Doe het het arme kind asjeblief niet aan. Grote verrassing als blijkt dat de dame daadwerkelijk kan zingen. En na drie seconden onzekerheid dusdanig loskomt dat Alain bijna z'n zanglijn kwijtraakt van het lachen. Die hadden we dus niet aan zien komen...
• Roadburn 2009: Voor een klein (engelstalig) tekstverslagje, zie hier.
• Korvel Rocks: Kan me weinig mooiere manieren voorstellen om een middag door te brengen. Stralende zon, lekkere muziek, bier-stand op twee stappen lopen. Beetje plaatjes schieten, just for fun. Lekkerrr! Korvel Rocks, dus. Rock Academie muziek-stage aan de braderie op de Korvelseweg. Tussen de vreet-stands, flyers-strooiende tree-huggers, springkussens en niet-gedefinieerde-zooi-verkopers. Verder nergens aangekondigd, dus er was vooral de hoop dat de voorbijgangers enige interesse zouden tonen. Bij Plenty Panther lukte dat nog niet echt, bij de Kroons bleven al wel de nodige mensen staan. Al zal dat ook vooral met de act van het duo te maken hebben gehad. De een zwiert over het podium als een kruising tussen een lief-klein-meisje-in-jurkje en een sexsymbool, de ander... tja... als een kruising tussen een mafkees en een nog grotere mafkees. Verbaasde blikken en opgetrokken wenkbrauwen alom, maar uiteindelijk stond er toch een aardige rij mensen te kijken. Ook Boef en de Gelogeerde Aap wisten de nodige mensen richting het podium te lokken. Het vrouwelijk schoon van the Jacks bleek ook de nodige aantrekkingskracht te hebben en FREUD had toch maar eigen maatregelen genomen en een clubje vrienden meegesleept. Die overigens lekker op een stoel in de zon bleven zitten terwijl de heren muziekanten zich in het zweet werkten. Life ain't fair...
• Golden Earring: Lange tijd naast XTC Neerlands grootste export-product. De wereldfaam die Barry Hay en de zijnen hebben genoten zal mogelijk nooit meer door een Nederlandse band worden overtroffen. En nog steeds doen de oude rockers ieder jaar de 013 aan. En ieder jaar is het weer volle bak. Logisch ook wel, want de heren zitten nog lang niet aan hun houdbaarheidsdatum. Toch oogt het optreden bij vlagen een beetje 'clean'. Ik ben stiekem benieuwd hoe die verweerde snuiten het op het podium van de Kleine Zaal zouden doen. Met het publiek er dicht op, Barry Hay met een bezwete kop geknield op de monitoren boven het publiek uit, de microfoonstandaard achteloos in een hand, terwijl tientallen uitzinnge huisvrouwen wanhopig proberen z'n voeten aan te raken. Echte rock & roll.
• Welle: Erdball: Na een aantal vrij slecht bezochte edities van het poging-tot-gothic-feestje-in-013: I Am Darkness, heeft men deze keer voor een wat verstandigere aanpak gekozen. In plaats van een lijstje semi-bekende acts waar de gemiddelde Nederlandse gothic/cyber-fanaat de trip naar het verre Tilburg niet voor waagt, is deze keer gekozen voor een enkele grotere naam. Het resultaat mag er wezen, want voor de verandering staat de Kleine Zaal gezellig vol. Dat de act bestaat uit een paar over een tape-track mee-reutelende Duitsers mag de pret niet drukken. De muziek is catchy genoeg en het optreden, hoewel verre van origineel, is prima aan te zien. Een stuk meer vermaak dan voorgaande edities in ieder geval.  Volgende keer Hocico?
• Majestic Scene: Tsja... hoe zullen we het zeggen...? 'We are not worthy'? Kan direct op de lijst voor beste optredens 2009.
• Cavanagh & van Giersbergen: Twee keer zelfs, dit jaar. En dan nog was het de eerste keer eigenlijk wat te vol. En was het geluid nog tamelijk matig, zelfs na een uur langere, weinig succesvolle soundcheck. De sfeer was er niet minder om, maar de opmerking 'this is just a warm-up, tomorrow we'll do better' van Danny zal niet alle 12E-betalende-bezoekers als muziek in de oren hebben geklonken. Edoch, het was wel waar. De tweede show was weer helemaal zoals ik had gehoopt. Intiem, sfeervol en uitermate boeiend. Met mogelijk een DvD op komst, so everyone can see what I'm talking about.
• Rock Academie Open Dag: Ook dit jaar werd weer een aardige lijst bands opgetrommeld om voor grotendeels lege zalen hun kunstje te doen. Zeker in de Dommelsch Zaal (capaciteit 2200) met 70 man zittend op de trappen en drie rondrennende fotografen, is het beeld wat treurig. Of de nieuwe recruiten inderdaad overdonderd waren door de muziekale capaciteiten van RA's finest, of gewoon info-foldertjes kwamen kapen in de foyer durf ik niet te zeggen, maar ik had er zelf in ieder geval een leuke middag aan. Niets wat ik niet al (veel) vaker had gezien, maar Marlon mogen ze wat mij betreft wekelijks wel een keer het podium op kieperen en Liesbet bracht het er op het grote podium toch ook heel aardig vanaf. Ah! En ik begin the Jacks een beetje te waarderen. Nog lang niet alle nummers 'hebben iets', maar er springen er al wel een paar uit en de wat schorre rock&roll stem van de zangeres is een fijne afwisseling van de gebruikelijke 'cleane' RA sound.
• No Sleep Tilburg: Gezellig dagje zo! De keuze voor Kleine Zaal, Batcave + Foyer geeft het geheel een stuk meer sfeer dan de bijna volledig lege Dommelsch Zaal de vorige jaren. Iedereen loopt een beetje rond, drinkt wat, kijkt wat bandjes... gezellig druk, zonder dat het *te* druk wordt. Alleen rond etenstijd vallen er wat gaten in de zalen. Edoch, gegeten moet er ook worden. Allereerst maar even over de twee bands waar ik van te voren hoge verwachten van had; Snout Eating Livers en Secret Handhake Club vielen beiden een beetje tegen. Snout Eating Livers leverde vorig jaar een imponerende demo af. Zwaarmoedige, duistere triphop. De snaren die de demo wel weet te raken raakt de band live echter niet helemaal, zeker omdat een deel van de maar vijfentwintig minuten durende set bestaat uit veel lichtvoetiger materiaal. Zeker geen slecht optreden, maar niet helemaal waar ik op had gehoopt. Dat gold ook voor Secret Handhake Club. Op MySpace klinkt het verdomde lekker, maar live is het toch nog erg wankel. Mogelijk omdat de techniek wat tegen zat. Positieve uitschieters zaten er ook tussen, onder meer in de persoon van Marlon Penn. Volgens mij heeft de beste man bijna op het punt gestaan de muziekwereld vaarwel te zeggen, maar is nu back with a vengence. De sound is moeilijk in een enkel hokje te plaatsen en lijkt meer op een jam die gaat van singer/songwriter naar rock naar blues, terwijl het als geheel toch solide en vooral heel boeiend blijft. Ik ben erg benieuwd naar het aankomende album. En laten we Otis niet vergeten! Die gooiden er wel een verdomd lekker optreden tegenaan. Muziek met kloten. Balls of steel, to be exact. De energie die zowel van de band als van de muziek afkomt heeft genoeg impact om door m'n gebruikelijke fotografie-trance heen te breken. Heerlijke show.
• Spinal & Steen: Ik snap waarom er blijkbaar de nodige controverse rond het heerschap Spinal & Steen bestaat. Qua teksten is het bijna grindcore meets hiphop. En waar men bij grindcore nog het goede fatsoen heeft de teksten over dood, verderf en dismemberment zo onverstaanbaar te grommen dat alleen degenen die het boekje erop naslaan weten waar het over gaat, slaan bij Spinal & Steen de teksten in volle verstaanbare glorie door de microfoon. Over zelfmoord, verkrachting en verminking.  Not your average hiphop dus, maar met spijkerharde, bij vlagen bijna industrieele beats echt moddervet. Of om maar eens een citaat aan te halen: "Damn, this shit is morally bankrupt, violent and pornographic! It's fuckking awesome!"
• Kamelot: Populair bandje blijkbaar, de heren van Kamelot. Ken de naam vaagjes, maar ze hebben blijkbaar iets goed gedaan, getuige de overvolle zaal. Persoonlijk kon het me niet zo heel erg boeien. Het was muziekaal prima in orde, maar raakte niet echt de juiste snaren. Halverwegen dus maar afgetaaid richting Kleine Zaal voor Spinal & Steen.
• Electric Six: De muziekwereld blijft een ons-kent-ons wereldje. En als ons dan toevallig iemand kent die een fotopasje voor Electric Six kan verschaffen, is ons gelukkig. Want met 'Fire' heeft de band een van de vermakelijkere CD's van de laatste jaren op zijn naam staan en het nummer Gay Bar is, mede dankzij de legendarisch foute clip, een cult-klassieker geworden. Ook live doet de band prima z'n ding, al had ik het proud-to-be-fout-gehalte wat hoger verwacht. Tijd om het hele optreden te kijken is er helaas niet. Met een tentame op komst gaat de wekker weer vroeg. Nevertheless nog een leuk avondje uit. Als ze nog weer eens in Nederland zijn kan ik het iedereen van harte aanraden.
• This is Total War: Het is inmiddels bjina middernacht en al gezellig druk in de Batcave als Klaus Womb & Penny Super Strip het spits mogen afbijten. Een te gezet vrouwmensch in een te strak pak welke haar te omvangrijke achtereinde ongeveer het hele optreden naar het publiek gekeerd houdt. Op het moment dat het mannelijke deel van het duo de vocals op zich neemt klinkt het zowaar nog even aardig, verder snel vergeten. Gelukkig maakt de twee support-act Krause een hoop goed. Catchy deuntjes, met aanstekelijk enthousiasme en de juiste dosis sexy smerigheid gepresenteerd. Dat een aardig deel van het optreden niet helemaal live lijkt, kan de pret niet drukken. De een-vrouws-act lijkt weinig andere pretenties te hebben dan to-the-point entertainment. En slaagt daar uitstekend in. Dan is het de beurt aan This is Total War, die vandaag officieel hun nieuwe plaat de wereld in slingeren. TITTW is een prohect van Mante Schneider en muziekale duizendpoot Vincent Koreman, die zich na het gitaargeweld van Travolta's, the Spades en House of Destructo en een forse lijst aan noise-projecten nu de dansbare electro-hoek in begeeft. Dat het duo al de nodige bekendheid heeft vergaard getuige het aanzienlijke battalion fotografen dat zich bij aanvang voor het podium meldt. Hoewel dat ook met de uitermate aantrekkelijke verschijning van madame Schneider te maken kan hebben gehad. Muziekaal heeft het allemaal niet verschrikkelijk veel om handen. Weinig verheffende teksten als een immer herhalend 'shake your booty' en 'we are Total War and we came to rock' passen feilloos in het niveau van de huidige dance-scene en ook qua beats is het meer doeltreffend dan verrassend. Qua sound kon het me in ieder geval enkel bij vlagen raken. Wat niet wil zeggen dat het optreden geen vermakelijk tijdverdrijf is, maar gegeven de keuze zou ik toch voor Krause gaan.
• Illfame + Izah: Niet alle goeie dingen hoeven van ver te komen. Drie stuks Tilburgse herrie op de zondag middag. Eigenlijke doel van het uitstapje was Izah, dat een verdomd fijne set neerzette. Bedenk nu eigenlijk pas dat ik vergeten ben een demo mee te pikken. Als het op CD net zo bezwerend klinkt als live, zou het wel eens een blijvertje kunnen zijn. Ook Illfame bracht het er trouwens niet slecht vanaf. Hing bij vlagen een beetje in tussen Slayer en Dark Tranquility. Twee bands waar ik toevallig prima naar kan luisteren. Strak gespeeld en lekker om naar te luisteren. Meer van dit soort Metal Matinees graag. 
• Lucas Dec bokaal 1/2 finale: De 3voor12 recensent van dienst schreef het feestje redelijk de hemel in; ik was minder onder de indruk. Opener Cohen klonkt tamelijk leeg en hoewel er met de tijd wat meer body in de muziek kwam, kon het me eigenlijk niet echt boeien. Ook de Punkfabriek was niet goed, maar die hadden het probleem in ieder geval ondervangen door punk te gaan spelen. Dewelk ongeveer een excuus is voor alles. Chump was dan wel weer aardig. Het gezelschap leek grotendeels stijf te staan van de zenuwen, dus er had wel wat meer presentatie in gemogen, maar de muziek was in eerste instantie best geinig. Zelfs in een slechts vijftien-minuten durende show bleef het niet de hele tijd boeiend, maar het potentieel is er. Backspin had duidelijk wat meer podium-ervaring. Het koste ongeveer het halve optreden voor het geluid eindelijk klopte, maar toen was het ook best leuk. In ieder geval een beetje power op het podium(pje). Wat Have a Go Heroes kwam doen was me een beetje een raadsel. Had verwacht dat die al een stukje verder zouden zijn dan dit soort bandjes-wedstrijden, met (als ik goed ben geinformeerd) inmiddels het 6e 3fm-optreden op komst. Muziekaal ook de meest bekwame band van de avond. Wat het voor mij overigens nog steeds geen boeiende muziek maakt. Geen onterechte winnaar, dat moet ik dan wel weer toegeven.
• Rock Academy Performing Night: Ah yes! Soms zijn de licht-goden (lees: de man achter de knoppen) je gunstig gezind. Prijsschieten! Gebalanceerde front en mooie kleuren in de achtergrond. Aan de lichtman heeft het niet gelegen. Qua muziek was het wat mij betreft Band 2 (de derde band overigens) die er aardig tussenuit kwam. Eindelijk eens wat mannelijke vocals! En zowaar even een bluesrock/country touch. Zeker het tweede en derde nummer. Ah! En de laatste band is blijven hangen. Waar het muziekaal ook heel okay was, trok vooral de zangeres, die als een furie over het podium joeg, de aandacht. Het deed een tikje vreemd aan, maar wel op een toffe manier. Lekker gaan met die handel! Over de hele breedte gezien was het overigens wel weer een wat matte avond. Muziekaal niets mis mee, maar *echt* opvallende dingen zaten er wederom niet tussen. Het blijven de voorbewandelde paden van singer/songwriter en blues/gitaar-rock die op de Performing Avonden regelmatig terugkomen. Soms steekt er iets tussenuit. The Kroons en The Freaks blijven twee van m'n favorieten en ook het bombastische rock-opera werk van Hot Sushi was uitermate boeiend. Het nieuwe project van Marlon Penn zou ook fraai moeten zijn. Maar in veel gevallen zou ik zeggen; ga volgende keer eens naar ZXZW. Volgens mij was het zelfs gratis voor RA-studenten vorig jaar, maar ik heb er bar weinig gezien. Inspiratie kan soms uit vreemde hoeken komen; zelfs als je gebrainwashed wordt om commercieel te denken/werken (zegt de universitair econoom; nooit gezegd dat ik niet hypocriet ben). En voor de menschen die dit gezever uberhaubt lezen en m'n constante gezeik over gebrek aan originaliteit met de gezonde korrel zout nemen; een paar voorbeelden van waar *ik* dan blij van wordt. Listen and learn: Municipal Waste - Hazardous Mutation (omdat goeie thrash-metal niet per definitie vijftien jaar oud hoeft te zijn. Met 'Terror Shark' als een van de favoriete tracks). Russian Circles - Station (Normaal heb ik er graag wat vocals bij, maar dit gaat prima zonder. De hele CD is magistraal, maar 'Harper Lewis' is een absolute aanrader). Bohren & der Club of Gore - Black Earth (Drone/Jazz. Hoe bedenk je het? Dit jaar ook op Roadburn, voor de menschen die een kaartje hebben). Nine Inch Nails - Year Zero (Misschien zelfs wel beter dan 'the Fragile'. Nooit gedacht dat ik dat ooit zou zeggen overigens. Vooral 'Me, I'm not' is een wereld-track, op CD-kwaliteit en een audio-systeem met strakke bass-output). Gutter Twins - Saturnalia (wederom een CD die als geheel magistraal is. Qua tekst springt Circle the Fringes er voor mij wel uit. "It's allright to kill the dream you Live"). Shearwater - Rooks (Een van de beste platen van het afgelopen jaar en ik kwam er pas in December achter. 'Home Lífe' als personal favorite).
• Norman Kapoyos: & The swinging Mood Orchestra. Maar eerst: the Kroons. Veel van de bezoekers lijken het voorprogramma nog niet te kennen en kijken enigszins verbaasd naar de capriolen van het dynamische duo. Hoeveel menschen het daadwerkelijk konden waarderen weet ik niet, want het blijft een 'acquired taste'; de aparte mix van hiphop, triphop en performance art. Zelf vind ik het in ieder geval weer prachtig. Qua sound *en* qua plaatjes. Omdat the Kroons hun optreden midden in de zaal deden, kon Norman Kapoyos himself al bijna direct het podium op. Lekker wel, eigenlijk. Houd de vaart in het entertainment. En entertainment was er zeker. Hoewel Norman niet de beste vocalist van Tilburg is, is hij een uiterst bekwame gitarist en vooral een uitzonderlijke performer. Gecombineerd met de muziekale talenten van het Swinging Mood Orchestra geeft het een totaal dat vooral live geen moment verveeld. Voor de CD kan ik niet spreken (nog niet gehoord), maar op het podium staat het als een huis.
• Osdorp Posse: Aparte ervaring. Een blik in de zaal deed me hier en daar over de kop krabben met de gedachte 'zit jij niet in de verkeerde zaal?' Een opvallende hoeveelheid shirts in de trant van Wacken, Exodus, Peter Pan Speedrock e.d. die meer op z'n plaats zouden zijn bij Hammerfall, op het zelfde moment in de zaal ernaast. Ergens snap ik het ook weer wel. Want hoewel ik zelf vrij weinig op heb met hiphop, en al helemaal niet met nederlandstalige muziek, laat staan de combinatie van beiden, is Osdorp Posse toch een geval apart. Na twee bijzonder aardige voorprogramma's is het dan ook vooral P himself met zijn kornuiten die de zaal in een kolkende moshpit doen veranderen. I've said it before and I'll say it again; voor een lekkere moshpit lijk je tegenwoordig bij hiphop-optredens te moeten zijn. Springend, zwetend en crowdsurfend, hiphoppers, kaalkoppen en metalheads, alles door elkaar. In z'n lange bestaan heeft de Posse toch een hoop snaren weten te raken. In Amsterdam zal het afscheidsfeest ongetwijfeld nog ruiger zijn, maar wat mij betreft mogen we niet klagen. Hoewel, een van Def P's legendarische freestyles had er van mij nog wel tussen gemogen. Want waar de nederlandstalige hiphop over de tijd een vlucht heeft gemaakt; wat *die* skill betreft is er maar eentje de baas.
• Carnaval 6-6-6: Carnaval... tot een leeftijd van rond de twaalf vond ik het nog erg vermakelijk met een houten zwaardje achter m'n klasgenootjes aan te rennen, maar daarna is het voor mij wel opgehouden. In al mijn jaren in Tilburg was Carnaval de tijd voor blindeer-de-ramen-en-schiet-op-alles-wat-verkleerd-lijkt. Op het verzoek om wat plaatjes te komen schieten van de Little Devil Raad van 6-6-6 was de eerste reactie dan ook 'hell no!'. Dan blijkt het clubje toch uit een hoop bekenden te bestaan en laat je je schoorvoetend (en met de temptation van een flesje whisky) overhalen om even het huis uit te komen. Paar portretjes en dan snel weer naar huis. Dat was het idee in ieder geval. Een goede vijf uur later sta je er nog, te veel whisky, Schrob en bier verder, blauw als een balletje. The forgotten art of drunken photography. Ik zou bijna de lol van carnaval in gaan zien.
• Carnavalternatief: Hooghwater en Daybroke: Voor ons boven-rivierse import-Tilburgers en anderen die niet opgewonden raken van het Carnavals-gebeuren bood Cul de Sac afgelopen vrijdag en zaterdag uitkomst. Met het nieuw aangelegde podium ziet het er ook allemaal gelijk een stukje professioneler uit. Helaas hangen de lichten nog steeds ongeveer op dezelfde plaats, waardoor van het grootste deel van de muziekanten de broek en schoenen ipv het gezicht belicht wordt. Nu was het in de Cul al niet ideaal jachtgebied voor de fotograaf, maar nu gaat het toch wel van kut-kutter-Culdesac. Dan maar met de flitser, met zowaar nog half-acceptabel resultaat. Ah yes... maar er was ook nog muziek; Wallace VanBorn en Hooghwater moesten het met een matig gevulde tent stellen en zetten een degelijke doch weinig memorabele set neer. Het rockte lekker, maar was te weinig vuig en/of gedreven om me echt bij te blijven. Zaterdag zag er in potentie spannender uit. Liesbet, voormalig zangeres van Liesbet (what's in a name?) presenteerde haar nieuwe muziekale onderneming voor een in aardige getalen toegestroomd thuispubliek. Met verve overigens. Origineel was het allerminst, hoewel er wel de nodige variatie in zat. Niet dat het gebrek aan originaliteit verder uitmaakte, want het geheel stond prima. Lekker lopende nummers, fijne stem en leuke presentatie. Degelijkheid kunnen we hoofdact Daybroke overigens ook niet ontzettend, maar op de een of andere manier draagt de band toch wat minder 'gevoel' uit. Qua vocalen is het een beetje dertien-in-een-dozijn indie/rock en de nummers missen net dat beetje extra. Jammer, want bijna alle muziekanten die Daybroke vormen hebben in het verleden laten zien het wel in zich te hebben.
• RA Music Labs 7 Januari & 8 Januari: Alweer een maand geleden, dus ik kan er eigenlijk geen zinnig woord meer over zeggen. De foto's zitten ook deels niet op volgorde, maar ik vermoed dat een aantal menschen ze alsnog graag terugzien. Bij deze dus. U zoekt het zelf maar uit :)
• Staind: Soms fotografeer je een show simpelweg omdat het een grote show is. 'For the record', zal maar zeggen. Soms leer je zo leuke nieuwe dingen kennen, soms krab je jezelf na drie nummers over de kop en denkt 'dit is best kut eigenlijk'. U mag raden waar ik Staind onder schaar. Om ons aller Beavis & Butthead maar eens aan te halen; "Hey Beavis, how come some stuff sucks, and some stuff is pretty cool?"" - "Well, you gotta have stuff that sucks. I mean, if everything was cool all the time, how would you know it was cool?" Wijze woorden, wat mij betreft. En dus heb je stuff that sucks (Staind) en stuff that's pretty cool (Saxon). De wereld is weer in balans. Enige pluspunt was de tape-track waar de band mee opkwam (God's gonna cut you down - Johnny Cash). Oh, en het voorprogramma was niet onacceptabel.
• Saxon: 'De package Saxon en Iced Earth klinkt als de Negende Symphonie in de oren van de echte metalliefhebber', dixit de 013 website. Dat kan wel wezen, maar mij klinkt de Negende Symphonie toch echt als de Negende Symphonie in de oren. Iced Earth... zulke goeie muziekanten, en dan dat soort muziek maken... Hoewel, met de nieuwe (oude) zanger klinkt het toch weer een stuk sterker. Maar, laten we eerlijk zijn, het was niet waar we voor kwamen. Saxon, dames en heren. 30+ jaar and counting. Sommige ouwe rotten hadden beter jaren geleden kunnen stoppen (of niet opnieuw moeten beginnen). Denk Ozzy Osbourne, Bad Religion en Sex Pistols. Anderen lijken alleen maar beter te worden met de tijd. Alice Cooper, Bruce Springsteen en Neil Young klappen nog van het podium als in hun beste jaren, en ook Saxon lijkt niet aan slijtage onderhevig. Zonder ingestudeerd over te komen oogt het als een zeer geroutineerd geheel. En dat geheel staat als een huis. Alles klopt. Het zijn van die shows die gewoon groot lijken. Qua looks, qua feel, en zeker ook qua geluid. Pas halverwegen het optreden realiseerde ik me dat ik eigenlijk gewoon met m'n buurman kon kletsen. Dan doe je voorzichtig je oordoppen uit en merk je dat, hoewel het geluid moddervet en spijkerhard klinkt, het dat niet *is*. Zo blijkt ook de geluidsman een kunstenaar.  Enige smetje is dat ze nog wel een uurtje door hadden gemogen. Persoonlijke favorieten als Dogs of War en Witchfinder General kwamen niet aan bod. Anderzijds; voor een heerschap van bijna 60: het zij u vergeven. Nu al een kandidaat voor de top5 2009. Met overigens een eervolle vermelding voor ons eigen Tilburgse voorprogramma Outburst. Heel origineel is het allemaal niet, maar wel lekker to the point. Niet lullen maar neuken. En daar houden we van.
• RA Musiclab: Thema 'flashbacks'. Een avondje covers dus. Heel exotisch was de selectie niet, maar wel erg degelijk gebracht. Leuk avondje.
• Cradle of Filth: Zo'n avond waarop de headliner eigenlijk het minst interessant is. De eerste twee acts heb ik laten schieten om net op tijd binnen te vallen voor een persoonlijke 'guilty pleasure'; Moonspell. Vaak gezien, bijna altijd dezelfde set, maar wel altijd lekker. Alma Mater, Full Moon Madness, Opium, Vampiria... ik word er wel vrolijk van. Zelfs nog een nummertje samen met onze eigen Anneke van Giersbergen. "Yeah, I'm a very lucky man", grijnsde Fernando Ribeiro naar het publiek, na de twee keer kleinere en twee keer smallere Anneke een afscheids-knuffel gegeven te hebben. Gorgoroth kan me muziekaal dan weer een stuk minder boeien, maar hing voor het optreden wel een viertal naakte menschen aan kruizen. Wat je ervoor betaald krijgt om drie kwartier lang met een zak over je kop in je blote snikkel doodstil aan een kruis te hangen onder het gegorgel van Gorgoroth weet ik niet, maar het kan niet genoeg zijn. Dat soort visuele effecten zijn echter wel heel fijn voor de fotograaf. Veel rook, mooi licht en menschen aan kruizen. In tegenstelling tot deze semi-shock-act was het decor van Cradle (met tafel-laken-plastic afwerking en een kartonnen kruis) toch een tikje schamel. Reken daarbij dat ik doorgaans niet langer dan een paar minuten naar Cradle kan luisteren zonder een lachkick te krijgen om het gesnerp van Dani 'Wee-man' Filth en het moge geen verrassing heten dat ik het optreden van Cradle voortijdig heb verlaten. Zeker aangezien de setlist geen nummer bleek te bevatten van de From the Cradle to Enslave EP... zo ongeveer de enige Cradle plaat die ik in z'n geheel kan waarderen. En toch blijft het jammer, want albums als Midian zijn muziekaal bijzonder boeiend. Alleen die zanger...
• Biohazard: Stiekem had ik bij een optreden van Biohazard wel een uitverkochte zaal verwacht. Dat viel, zeker bij de voorprogramma's, nog vies tegen. Zowel No Turning Back als Backfire!, toch twee van Neerlands meest succesvolle hardcore bands, kregen de zaal niet of nauwelijks in beweging. Gelukkig liep de boel tijdens Biohazard wat verder vol en kwam de sfeer er lekker in. De meningen over de kwaliteit van het optreden liepen uiteen, maar ik vond het toch wel verdomde lekker klinken. Zeker nog niet out-dated, wat mij betreft...
• Davenport: Goed, eigenlijk het optreden van Elliot Minor. Maar Elliot Minor interesseert me bijzonder weinig, dus die slaan we over. Daarbij; eigenlijk stond ik deze avond gewoon achter de bar. Davenport zijn dan weer een paar bekenden en besides, ik heb een zwak voor persoonlijke verzoeken, dus toch even de camera's mee. Als ik het wel heb was het een van de eerste optredens van Davenport, een nieuw geformeerde band met muziekanten die elders de sporen al enigszins verdiend hebben. Zeker frontvrouw Chantal ben ik al een aantal keer eerder op het podium tegen gekomen. Daarom verbaasde het me dat het qua optreden deze keer niet echt uit de verf kwam. Muziekaal zat er wat weinig variatie in en Chantal, normaal het toonbeeld van zelfvertrouwen, leek vrij zenuwachtig. Pak daarbij een kledingkeuze die haar normaliter toch vrij fraaie figuur op een tamelijk onhandige manier accentueerde en het feit dat ze qua vocals af en toe op haar tenen leek te lopen, en je komt aan een geheel dat een stuk minder solide stond dan ik had verwacht. En dat terwijl het dus eigenlijk een semi-sterren-formatie is. We zullen merken wat de toekomst brengt.
• Popronde: Zat al weer een maandje in het 'to-do' bakje. Overigens niet omdat het feestje niet de moeite waard was. Zeker opener Gomer Pyle was een mooi bewijs dat er zo af en toe echt nog wel vette muziek uit ons kleine kikkerlandje komt. Log, spacey en spijkerhard, en dat allemaal in een hoekje van de lokale CD-boer. Awesome!
• Krezip: Pff.. ik wou dat ik er iets zinnigs over kon zeggen, want het scheen een goed optreden geweest te zijn. Helaas bleef m'n bezoekje beperkt tot het schieten van de eerste drie nummers. Druk druk... Gelukkig wel een paar leuke foto's. 
• Bullet for my Valentine: Blijft een beetje een vreemde act. Enerzijds hangt het nog een beetje aan het emo-imago. Dat is ook aan het publiek te zien. Anderzijds is het toch inmiddels ook een gewoon degelijk metal-orkest geworden. En ook dat is aan het publiek te zien. De nadruk ligt daar overigens wel op 'degelijk'. Het overstijgt eigenlijk nauwelijks de middenmaat. Het enige nummer dat me direct opviel was qua intro gejat van Slayer en qua rest gejat van Metallica. Beetje zonde.
• Poeh... waar te beginnen? Het is weer een tijdje geleden sinds de laatste update, voornamelijk door wat technische problemen. Een eigen site bouwen/onderhouden is leuk, maar als je ineens een SQL num_rows() waarschuwing krijgt en je foto-module onbruikbaar is, betekend het wel een middagje code-regels doorspitten. Gelukkig is het inmiddels allemaal weer opgelost, dus er kunnen wat achterstallige series online. Te beginnen met Blessed by a Broken Heart. Niet mijn muziek, maar de manier waarop de frontman zich de vorige keer met een salto het publiek in lanceerde deed me vermoeden dat er nog wel wat te fotograferen zou zijn. Dat klopte gelukkig ook, al was het meest opvallende wapenfeit van de avond dat het, zeker tijdens de laatste act I Am Ghost, opvallend rustig werd in de zaal. Een paar handenvol mensen stonden voor aan het podium hun helden (?) toe te juichen, waar een aantal half-bezopen kinders opgewekt gebruik van maakte om deze toeschouwers af en toe met een flinke aanloop in de rug te springen. Er zijn weinig dingen waar ik me echt over op kan winden, maar voor dat soort acties moet je eigenlijk gewoon met je kop door een muur worden getrapt. Moshpit=prima, crowdsurfen=prima (wat mij betreft iig), maar vanuit een lege zaal met een aanloop iemand die jou niet ziet aankomen in z'n nek springen? Voor een 15-jarige met wat alcohol achter de kiezen is het ongetwijfeld vermakelijk. Ik noem het gevaarlijk. En laf. Maargoed, door naar vrolijker nieuws: Monotonix en Aux Raus. Dat zijn het soort avonden waarop je even voelt dat de punk nog niet helemaal dood is. Te beginnen met Monotonix in de Batcave. Het knotsgekke clubje Israeliers zette al een aantal keer Tilburg op stelten. Ik heb het vermoeden dat ze muziekaal ook nog best goed zijn, maar dat is wat lastig uit te dragen als je zanger er steeds met je drumstel vandoor gaat. Het was een avondje herrie-maken-voor-gevorderden. Met het publiek, door het publiek, in het publiek... en ook in de WC (nog niet eerder vertoond, bij mijn weten). Dan stap je licht bezweet en met een grote grijns de Batcave uit om gelijk in het volgende feestje te belanden. Het was een groot ons-kent-ons gebeuren in de moshpit bij Aux Raus, waar iedereen elkaar op een goedmoedige manier ondersteboven stond te meppen. Gewoon lekker met z'n allen, zoals het hoort (en zoals je het in Nederland niet veel meer ziet). Bijster moeilijk is de muziek van Aux Raus niet, maar dat deert geen hond. Het is hard, lomp en gezellig. Ik heb me lang niet zo meer vermaakt met een avondje muziek. Flogging Molly is ook een feestband bij uitstek. Edoch, wel een die ik al net wat te vaak heb gezien. Een goed optreden, maar niet iets waar ik nog warm of koud van kan worden. Dat geldt overigens ook voor Kane. Het was een uitverkochte show, dus voor het archief heb ik 'em even gefotografeerd. Eerste drie nummers schieten en snel weer weg. Aan het gillende vrouwenvolk te horen waren er gelukkig mensen die er een stuk meer lol aan beleefden. Ikzelf had me ondertussen weer teruggetrokken in de Kleine Zaal voor de Rock Academie Performing Night. Die avonden zijn inmiddels een beetje vaste prik. Hoewel het (inspiratie-)niveau wisselt, is het in ieder geval altijd gezellig. En een leuke gelegenheid om even lekker op de 'niets-moet' tour te fotograferen. Door een flinke aanwas eerstejaars was de Performing Night deze keer wel in twee delen gesplitst. Het eerste deel had reeds twee dagen eerder plaatsgevonden in de kelder van de V39. En helaas had de RA in haar oneindige wijsheid besloten de bandjes voor het grootste gedeelte daar te plaatsen (voor de geinteresseerden; van alle concert-fotografisch-niet-interessante-locaties in Tilburg staat de kelder van de V39 met stip bovenaan) en de DJ/producers grotendeels in de KZ van 013 (en DJ/producers zijn dan ook weer fotografisch minder interessant dan bandjes). Lang en onsamenhangend verhaal kort; voor de fotograaf viel er maar bar weinig te genieten deze keer. Gelukkig kwamen (muziekaal) een paar vrij acceptabele hiphop-acts voorbij. Pleister op de wonden, noemen we dat :)
• Within Temptation: Ons muziekale export-product #1. Ik snap het op zich ook wel. Muziekaal ligt het makkelijk in het gehoor. Maar ondanks dat Sharon niet langer rond marcheerd in een jurk waar drie gezinnen in kunnen wonen en de efteling-opblaas-cactussen ook al even verleden tijd zijn kan ik het orkestje toch nooit helemaal serieus nemen. Paar plaatjes schieten en terug naar bier+New Cool Collective dus.
• Amanda Palmer: En we hebben een winnaaaarrrr.... Het zou me niets verbazen als deze de boeken in gaat als mijn favoriete optreden van 2008. Ik zou er van alles over kunnen vertellen, maar ik weet eerlijk gezegd niet eens waar ik zou moeten beginnen. Als je er bij was weet je het, zo niet: foei!
• Local Heroes 2008: dertien optredens maarliefst op deze editie van Roxxity Local Heroes, waaronder een aantal (semi-)akoustische acts in het cafe van 013. Die setting leverde ook gelijk de grootste verrassing van de dag op in de vorm van Mathijs Leeuwis. Een van de weinige namen op de line-up die me helemaal niets zei. Zag er op het eerste gezicht uit als een beetje nerdy mannetje, compleet met net-iets-te-grote bril, maar bleek een fantastische diepe stem te hebben. Ondanks de paar nederlands-talige nummers, die wat mij betreft deels wat minder overkwamen, was het gelijk al wel de topper van de dag. Andere verrassing was Get Friday. Leuke, spontane funk-act met een erg geinig blacklight-trucje, Beetje visueel spektakel mogen we wel. Verder was het, misschien een beetje Roxxity eigen, een feest der herkenning. Radical Roosters deed wat ze altijd doen; niet origineel, wel sterk gebracht. Shotgun Shiva wordt stoner genoemd, maar blijft wat mij betreft toch al snel in wat eentonige rock hangen. Even leuk, maar niet te lang. RooZ kan me dan weer een stuk langer boeien, zeker muziekaal. De ietwat emotionele act komt het ene optreden gemeender over dan het andere. Mogelijk afhangende van de gemoedstoestand van de zangeres. Have a go Heroes doet het blijkbaar erg goed op de radio, maar kon me, naast het hit-singletje, eigenlijk niet heel erg boeien. En tot slot ENGO. Daar wijden we dan toch een paar woorden extra aan. 3FM serious talent, goed aan de weg aan het timmeren. Heeft voor hun muziek de naam 'bruutpop' bedacht. Ik moet zeggen dat ik niet naar de term kan kijken zonder (lach)kriebels te krijgen. Het gezelschap mikt een beetje jazz, rock, crossover en metal door elkaar en gooit er een semi-pretentieuse sticker  'bruutpop' op alsof ze daadwerkelijk iets nieuws bedacht hebben. Verschillende oude wijnen in een enkele nieuwe zak... Anderzijds, ik besteed er nu al enkele regels gezeik aan, dus het marketing-departement kan zich op de borst kloppen. Slechte reclame is ook reclame. Het doet overigens allemaal weinig af aan de kwaliteit van de muziek, want die is prima. Goed strak, aardige songs. Daarbij is zangeres Anja niet slecht om naar te kijken. Bij nadere inspectie komt de hele act wel weer wat gemaakt over. Het ene moment zwiert de frontvrouw sensueel over het podium, het volgende moment staat ze er wat verloren bij en lijkt zich pas enkele seconden later te realiseren dat er verder geacteerd moet worden. Nogmaals, de muziek is uitstekend en heeft zeker de meeste hit-potentie van de avond. Het gebeuren er omheen mag hier en daar nog een likje verf hebben.
• Polka Donkey: Eentje voor de insiders; het tweede afscheidsoptreden van het semi-legendarische Polka Donkey. Om maar eens aan te geven dat je niet hoeft te kunnen zingen om een succesvol zanger te zijn.
• In Flames: Populaire band, In Flames. Genoeg voor (bijna) volle bak in 013. Mijn ding is het niet en zal het waarschijnlijk ook nooit zijn. Edoch, toch maar op pad voor een paar foto's. Gojira was dan wel weer erg aardig.
• Rock 'n Roll Circus: In meerdere opzichten een feest der herkenning vanavond in cafe Bolle. Allereerst heeft men onder de naam 'Rock n Roll Circus' een aardig ensemble bekende gezichten bij elkaar gebracht; leden van Krezip en Anouk begeleiden een lijst vocalisten die er niet om liegt. Onder andere Anneke van Giersbergen, Marike Jager en Stevie Ann brengen nummers van het klassieke Alanis Morisette album 'Jagged Little Pill'. Een leuk initiatief dat zowaar voor een propvolle kroeg zorgt. Het geluid is hier en daar wat matig, maar de sfeer is opperbest en de presentatie zonder meer ook. Ik vermoed dat de vele toegestroomden een erg leuke avond hebben gehad. Hopelijk komt er een vervolg!
• Allereerst weer wat archiefmateriaal: Loud from the South en ZXZW 2008 staan dan eindelijk online. Duurt even en dan heb je ook niks, zoals ze zeggen. Niet al te lang geleden was ook het afscheidsoptreden van Sauron. Na elf jaar is het finito voor het heerschap wiens muziek zwarter was dan de ziel van een baby-zeehondjes-knuppelaar. The last march of the Sauron Deathsquad... Zonde blijft het wel, want zelfs voor een beperkte blackmetal-liefhebber als ikzelf was Sauron altijd bijzonder goed aan te horen. De heren in ieder geval succes gewenst in de toekomst! Tot slot ook nog een paar plaatjes van RubyQ tijdens de popronde in Den Bosch. Klein cafe, nog kleiner podium, de band zonder bassist en drummer en de zangeres een tikje ziek.  Wat wil je nog meer? Alle gekheid op een stokje; ondanks alles nog een leuk optreden. Akoustisch mist het wat power, maar de nummers lenen zich er nog opvallend aardig voor. Zeker het tripje waard.
• Ashes to Ashes: (And Doom to Dust) De laatste keer dat ik me Ashes to Ashes kan herinneren was de opzet toch een stukje kleiner. Toen waren het het Nederlandse Officium Triste en mijn doom-favoriet Esotheric die de wereld eventjes een minder fijne plaats mochten maken. Dit jaar is het, met Krux en My Dying Bride, een stapje groter aangepakt. Origineel was het festival zelfs voor alle zalen bedoelt, maar marketing-onderzoek had uitgewezen dat de doom-bezoeker toch vooral voor de grote namen kwam (ik interpreteer het gemakshalve maar even als; er werden bij lange na niet genoeg kaartjes verkocht, dus alle zalen opengooien werd wat prijzig). Alles op het hoofdpodium dus. Eervolle vermelding voor Kongh. Niet zo vet als in de kleine zaal op Roadburn (maar dat mag je ook haast niet verwachten), maar toch makkelijk weer de beste van de 'kleinere namen'.
• Zoo... vakantie noemen ze dat dan. De eerste week rust aan m'n kop was de week *na* de vakantie. Anderzijds; niet veel te klagen, want het waren een paar productieve weken. Helaas wel zo druk dat het bijhouden van m'n site er min of meer bij in schoot. Ik ben nu langzaam de achterstallige series online aan het zetten, te beginnen met Wacken Open Air 2008. Het (self-proclaimed) grootste metalfestival van de wereld moest het dit jaar met een (in mijn ogen) mindere line-up stellen dan de afgelopen jaren. De aanwezigheid van Iron Maiden zorgde er echter voor dat het sneller dan ooit uitverkocht was. Gelukkig is de live-reputatie van de band welverdiend. Verder was het vooral Corvus Corax, dat met Carmina Burana II een prachtig vervolg gaf aan de (wederom in mijn ogen) legendarische show enkele jaren eerder. Lowlands 2008 was dan weer een heel ander feestje. Zowel qua muziek als qua organisatie overigens. Waar op Wacken voor de pers alles tot in de puntjes is geregeld (al spant Roskilde de kroon) is het in Biddinghuizen af en toe huilen met de pet op. Waarschijnlijk (zelfs het nodige rondvragen bracht geen sluitend antwoord) geen perscamping (en met een godsvermogen aan apparatuur op de reguliere camping probeer ik toch te vermijden) en een pers-centrum wat bestond uit een kleine bouwkeet met een paar (veel te weinig) aftandse lockertjes en een paar (*veel* te weinig) zitplaatsen en stroom-punten. Gelukkig waren mijn deadlines in dit geval niet 'morgen', anders was ik er weinig gelukkiger van geworden. Edoch, het geklaag van de fotograaf interesseerd jullie verder niet, dus over het festival zelf: Wat mij betreft toch aanzienlijk minder hoogtepunten dan vorig jaar. Een progressieve line-up, meer gericht op het 'bandjes ontdekken'. Voor mij was echter het gevestigde Sigur Ros een van de weinige echte hoogtepunten, samen met The Gutter Twins (wie 'Saturnalia' nog niet geluisterd heeft: nu doen. CD van het jaar). Deze laatste viel dan weer samen met Underworld en moest het dus stellen met een beperkt aantal kennenrs/liefhebbers. Zonde, want het optreden was ijzingwekkend. Voor de rest was het vooral 'leuk om gezien te hebben'. Santagold deed weer een leuk optreden, Franz Ferdinand was leuk om te zien, de bassiste van MSI was op z'n zachtst gezegd opwindend en ook the Kooks, the Hives en the Pigeon Detectives deden een goed optreden. Maar ik blijf erbij; naast Gutter Twins en Sigur Ros was het vooral 'wel leuk'. En dan een festival in ons eigen Tilburg; Symforce II brengt ons naast onze metal-trots Textures ook Pain of Salvation en mijn persoonlijke favoriet Opeth. Kan dus eigenlijk al niet meer mis. Met toch even speciale aandacht voor Opeth. Op Wacken was het al weer helemaal super en ook in Tilburg was het helemaal ouderwets Opeth. Waar het de laatste jaren (hoewel technisch nog steeds meer dan uitstekend) toch wat routine-matig begon aan te doen, is het bij deze tour weer de lekkere mix van fantastische metal en foute podium-humor. ("I wrote this song thinking about women's breasts. But actually it's about Satan, the Devil and death. All at once"). Ik heb dat altijd de charme van Opeth gevonden. Zo goed zijn en dan nog steeds zo lekker spontaan lopen rond-kloten op het podium. Lang leve Akerfeldt! Kleine downside; the beloofde twee-uur-durende show kwam er bij lange na niet van. Uit de losse pols gok ik dat er een nummer of twee extra zijn gespeeld ten opzichte van de reguliere festival-tour. Toch zonde. En dan een heel ander feestje: I Am Darkness is een poging om toch weer wat cybergothic in Tilburg neer te zetten. De eerste editie moest ik helaas verstek laten gaan, maar als stiekeme fan van het genre was ik er deze keer dan toch wel bij. Helaas viel het tegen met de opkomst en in alle eerlijkheid ook met de acts. Opener Cylab zette misschien nog wel de interessantste show neer. Verder vond ik het toch grotendeels wat niets-zeggend. Maargoed; misschien ben ik dan toch ook een wat te selectieve fan. Hocico, Suicide Commando, VNV Nation en het klassieke Skinny Puppy sieren mijn CD-collectie, maar dat niveau mag je natuurlijk ook niet iedere dag verwachten. Edoch, ik heb toch regelmatig kleinere acts voorbij zien komen (Deviant |UK|, Psyche, etc) die een aanzienlijk interessantere set neer zetten dan ik deze avond gezien heb. Als we het over grote namen hebben; Serj Tankjan is wereldberoemd geworden als de vocalist van System of a Down, maar bewijst het ook solo prima te kunnen. De composities liggen wat anders dan bij System, met minder abrupte tempo-wisselingen, waardoor het was makkelijker in het gehoor lijkt te liggen. Ik kan er in ieder geval opperbest naar luisteren. Verder bewijst dhr. Tankjan naast een zeer begaafde stemkunstenaar, ook een aardige charmeur te zijn, compleet met hoge hoed. Tot slot nog even de vaste prik van het nieuwe jaar; Rock Academie Knockkabout Night (En dus niet Dance&Jam, met dank aan dhr. Kapoyos voor de correctie :) Een soort kennismakings-avondje waar een aantal formaties van docenten + ouderejaars studenten hun ding doen ter presentatie aan de nieuwe lichting eerstejaars. De avond zou vooral uit dance en vrij weinig uit jam bestaan, want het patroon '30 minuten change-over, 5 minuten optreden, 40 minuten change-over' was een beetje de lijn van de avond. Ongetwijfeld gedaan om de eerstejaars kans te geven verder kennis te maken, maar voor de fotograaf heeft het toch een aardig hoge neus-vreet-factor. Gelukkig mochten de paar acts die inderdaad het podium bestegen er ook wel wezen. En zette de DJ toch wel een hele leuke set neer (in de serie 'ken je die nog van vroeger?'). Er resten onder anderen nog Loud From the South en Ashes to Ashes. Met een beetje geluk beiden op korte termijn online.
• Wooden Shjips _ The Heads: Naast het grote festival onder dezelfde naam, organiseerd Roadburn ook met beperkte regelmaat een los optreden in 013. Deze keer mocht the Heads, een oude Roadburn favoriet, het feestje headlinen en deden dit, net als support act Wooden Shjips, heel verdienstelijk. Gezellig avondje.
• Ice Cube: Mic Check blijft toch wel constant de grote jongens binnen halen. Fris in het geheugen staan nog Public Enemy en vooral het legendarische concert van KRS-ONE als het deze keer de beurt is aan ganster-rapper Ice Cube. Niet uitverkocht, maar wel gezellig druk. De opwarmer, wiens naam ik overigens niet onthouden heb, bracht een aardige show waarbij zijn mede-MC's het helaas nodig vonden om tussen ieder nummer 'yow, this is crazy y'all' en dergelijken uit te kramen, ondanks dat er letterlijk 1 iemand daadwerkelijk uit z'n dak stond te gaan op de muziek. Misschien ontgaan me dingen, maar het deed wat treurig/lachwekkend aan. Gelukkig is Ice zelf een stuk serieuzer. Toch wil het ook hier voor mijn gevoel niet *echt* loskomen. Niet in verhouding tot sommige rap-acts die ik gezien heb. Paar lekkere nummers, leuke avond, maar weinig bijzonder.
• Roskilde dag 1, dag 2, dag 3, dag 4; lang weekendje Denemarken; nooit weg. Nu bestond het weekend uit een 14 uur per dag rondracen met camera, maar met het mooie weer en de fantastische line-up hoor je mij niet klagen. Misschien binnenkort nog een uitgebreid verslag. Voorlopig moeten jullie het doen met de foto's.
• The Kroons: Op uitnodiging even langs het eindfeest van de Rock Academie. Nog even een live-optreden van the Kroons meepikken. Helaas blijkt dit ook de enige live-act van de avond, dus veel valt er verder niet te fotograferen. Bij het optreden van the Kroons trouwens ook niet. Het licht is slecht grenzend aan niet-bestaand, net als het geluid overigens. Na een kwartier is het ook al weer voorbij. Ik krab me een beetje verbaasd over de kop, drink dan maar op het gemak m'n biertje op en knijp er tussen uit. Uiteindelijk heb ik verder niet bijzonder veel te zoeken op het toch wat matte feestje van de RA.  
• Nina Juna: Smaken verschillen, zullen we maar zeggen. Ondanks dat het muziekaal prima in elkaar zit en madame June een erg goede stem heeft, zal het waarschijnlijk nooit mijn ding zijn. Da's dan ook weer geen reden om niet toch even een kijkje te gaan nemen. Zeker aangezien ik nog wat andere zaken te regelen had in de stad. Wederom een heel degelijk optreden vanavond. Goede performance, sterke groep muziekanten bij elkaar. Toch is het enige nummer waar ik enigszins warm of koud van kan worden de 'Wicked Game' cover. En zelfs dat is meer om het origineel dan de versie van Nina June. Ik had overigens ook wat meer publiek verwacht. Het leek opvallend rustig voor iemand zo'n trackrecord...
• Alchemist: Na Ministry nog even een kijkje nemen bij Alchemist. Eigenlijk had een 3voor12 recensent me moeten opzoeken bij de Ministry show, maar die bleek onvindbaar. Twijfel twijfel, maar toch voor de eigen lol nog even wezen kijken. Bijzonder goed optreden voor eigenlijk wat te weinig publiek.
• Ministry: Eigenlijk zou ik vanavond bij Monster Magnet in de Effenaar zijn. Een van m'n favoriete jeugd-orkestjes, dus iets om naar uit te kijken. Edoch, in hun oneindige wijsheid had men bij de Effenaar besloten het concert naar 15:00 's middags te verplaatsen ivm de wedstrijd Spangje-Italie (in de serie: "who cares?"). En dat viel dan weer samen met een staande afspraak. Zuur, maar gelukkig was er nog Ministry in 013. Ook een oude favoriet. Overigens was vooral het eerste voorprogramma Baroness erg goed vanavond. Ministry zelf heb ik vele malen beter gezien (als in: vaak beter, en vaak *veel* beter), maar het is anderzijds weer jaren geleden dat ik zelf weer eens ouderwets in de moshpit heb gestaan. Ondanks dat er ook een paar menschen tussen zaten die er overduidelijk niet voor de muziek waren, was het toch weer eens erg lekker. Leuk avondje!
• Hot Sushi afstudeerpresentatie: De tijd gaat toch weer hard. Ik kan me de eerste Performing Night met Suzanne van Amelsvoort nog vaagjes herinneren, maar inmiddels is het moment van afstuderen al weer aangebroken. Wat ooit begon als een combi-project met de dans-academie; de rock-opera 'Hot Sushi', bestaat inmiddels voort als volwaardige rockband. Naast Gitta (waar ik een persoonlijk zwak voor heb) en The Freaks en The Kroons (het soort uitzonderlijke mafkezerij waar ik ook een zwak voor heb) is het ongeveer het interessantste wat er in mijn heugenis van de Rock Academie is gekomen. Lekker bombastisch en met een behoorlijk sterren-ensemble aan muziekanten is het toch Suzanne zelf die op haar eigen avondje de show steelt. Haren door de war, een tikje bezweet, een tikje buiten adem en 100% rock&roll. Prijsschieten voor de fotograaf dus. Te veel bruikbare foto's in ieder geval. Een handjevol favorieten, maar ik heb mezelf de moeite van het sorteren bespaard en gewoon de hele serie online gemikt. Enjoy. En gefeliciteerd Suus. Ga er vanuit dat je geslaagd bent :)
• Meshuggah + Dilinger Escape Plan: Om maar eens te beginnen met de verrassing van de avond; opener Between the buried and me zet een set neer die zowel interessant is als lekker in het gehoor ligt. De muziek is moeilijk te omschrijven, maar ik ga toch eens een CDtje luisteren, volgende keer dat ik bij de Sounds in de buurt ben. De andere twee bands zijn uiteraard niet nieuw voor me. Dilinger heb ik overigens wel wreder gezien dan hier in 013. Ik heb zo het vermoeden dat zalen de reputatie van de band inmiddels kennen en ze bij aanvang instructies krijgen als 'En gij zult geen microfoon-standaarden of materiaalkisten het publiek in flikkeren' en 'En gij zult niet het podium onderkotsen'. En misschien maar beter ook, al haalt het wel de rauwste randen van de show. Nevertheless is het weer een onnavolgbaar optreden. Hoe het mogelijk is om zo strak en technisch te spelen en ondertussen als zulke idioten over het podium te stuiteren is me een raadsel. Helaas had de lichtman zowel bij Dilinger als Meshuggah niet helemaal door dat er ook lichten aan de *voorkant* van het podium zitten. Zonde, want het maakt zo'n bewegelijke show moeilijk te fotograferen. We maken er het beste van, zal maar zeggen.
• Clubcircuit voetbaltoernooi: Alles loopt wat vertraging op, dus ook dit is er al weer een van een paar weken terug. Het jaarlijks terugkerende voetbaltoernooi tussen de concertzalen in Nederland. Deze keer in ons eigen Tilburg. Een helftje per wedstrijd voetballen laat ook nog wat ruimte om foto's te schieten. Ook het feest was goed voor een plaatje of twee. Met 013 gingen we er helaas in de halve finale uit tegen Angst-Gegner Burgerweeshuis, die altijd een goed doch wat onsympathiek (of professioneel, vanuit een voetballend perspectief) team hebben staan. Tot mijn verrassing was het echter de trots van Zwolle, Hedon, die met de hoofdprijs naar huis ging. Waarvoor hulde. Genoeg, gelul; plaatjes kijken. Het zijn er nogal wat en ze staan op alfabetische (en dus onlogische) volgorde. Gewoon even doorheen bladeren. Overigens verkleind m'n foto-module de shots nog wat, dus als je jezelf op een wat groter formaat wilt terugzien; even 'save picture as'.
• Cyber Angels III: Wederom een combinatie van fotografie en schrijven gedaan voor de lokale 3voor12. Schrijvers die cyber-gothic avonden willen verslaan zijn nu eenmaal 'in short supply' en ik blijf het persoonlijk erg tof vinden dat er in ieder geval *iets* mee gedaan wordt in Tilburg. Het verslagje zou zometeen op 3voor12/Tilburg moeten staan.
• Nerve Breakdown Fest: Goed, ik kan mezelf uitgebreid gaan herhalen, maar dat doe ik lekker niet. M'n verslagje van de avond staat hier: 3voor12/Tilburg.
• 10 jaar 3voor12: Nog niet al te lang geleden was er het verjaardagsfeestje van 3voor12/tilburg. Nu is het 3voor12 als geheel dat een feestje te vieren heeft. 10 jaar VPRO 3voor12. Voor de gelegenheid geven (bijna) alle lokale 3voor12 clubs een muziek-feestje. Live-registratie included. Uiteraard hadden we een Tilburg een buitengewoon hoogwaardige line-up, met Gitta, Woost, The New Hip en afsluiter the Go Go Prophecy (slechts overtroffen door 3voor12/Friesland, dat een aantal bands de hele avond Slayer liet spelen... you can't beat that). Gelukkig  werd het ook een echt feestje. Druk, met dansende menschen op het podium en rondvliegend bier. Paar plaatjes voor de liefhebbers.
• Rock Academie Performing Night & Guerilla Girls: Zo... het is allemaal even druk, dus de bewerking van fotomateriaal loopt wat vertraging op. Hier in ieder geval twee series die even zijn blijven liggen. Guerilla Girls is helaas een wat korte serie. Rock Academie zijn er een stuk meer 'in no specific order'. Enjoy.
• Joe Satriani: Het Nederlandse Real men don't dance mag deze avond het opwarmertje verzorgen met een stevig potje rock&roll. Ondanks dat de zanger/gitarist zich met enige regelmaat aan solo-achtige praktijken waagt is het toch een stuk meer 'to the point' dan hoofdact Satriani. Hier en daar knikt er een hoofdje mee op de maat, maar het lijkt al snel duidelijk dat dit toch niet is waar de inmiddels afgeladen zaal voor gekomen is. Hier en daar wordt en wat gemopperd en zodra de band zijn laatste nummer er op heeft zitten en een handvol plectrums de zaal in slingert, klinkt uit diverse kelen "teruggooien!" Een mening die gedeeld werd, want zodra ik vlak na het voorprogramma m'n plekje voor het podium weer had ingenomen, kreeg ik bijna een van de niet-zo-felbegeerde kleinnoden tegen het achterhoofd. Maar laten we eerlijk zijn; uiteindelijk komen we niet voor het voorprogramma. Waar de meeste hedendaagse gitaar-goden zich bedienen van lange wapperende manen komt Satriani kaal als een biljartbal met een grote glimlach het podium op. De beste man lijkt vanaf het begin in een best humeur en slingert met een uitdrukking die wisselt tussen een brede grijs, een semi-orgasme en goedmoedige constipatie zijn virtuositeit de Dommelsch Zaal in. Waar voorheen optredens van grootheden als Vai en Malmsteen in 013 nog wel eens een 'een minuut nummer, vier minuten solo, repeat until end of show' gevoel opwekten lijken de muziekaal-geniale uitingen van Joe Satriani veel meer een onderdeel van de nummers. Door de (overigens ook bijzonder muziekaal begaafde) band werden lekker lopende rock nummers neergezet die samen met het spel van Satriani tot boeiende composities verwerden. Zo boeiend dat ik me eigenlijk pas na een ruim uur herinner dat de paar CD's die ik van hem heb liggen inderdaad volledig instrumentaal zijn. Een aardige kunst om een concert van ruim twee uur dan toch spannend en afwisselend te houden. Zelfs voor de muziekaal minder onderlegden onder ons. Een bijzonder knap staaltje song-writing. Merkwaardig detail: bassist Stu Hamm werd zowel tijdens zijn introductie als een bass-solo door ongeveer even veel mensen uitgejouwd als toegejuichd. Of dit een inside-joke betreft of dat de man iets misdaan heeft is me nog niet duidelijk... Update: Het bleek inderdaad om een inside-joke te gaan. Het was niet 'booooo' maar 'stuuuu' wat hem massaal werd toegeschreeuwd. Zoals Satriani het ooit gezegd scheen te hebben: "They stu him 'cause they love him."
  Dank aan Gerco de Haan en Patrick van Vlooten voor de correctie.
• Jera On Air: Op verzoek van de organisatie naar het verre Ysselsteyn. Not the way I usually do it, maar het vooruitzicht van een goeie lineup en een gratis hap avondeten doen soms wonderen. Maar dan moeten we eerst met het OV naar Ysselsteyn zien te komen. En da's makkelijker gezegd dan gedaan. 5 minuten vertraging van de trein betekende een tussenstop van twee uur op Helmond (lang leve streekbussen). Stoplicht op rood, stoplicht op groen, in Helmond... well, you get the point. Gelukkig een laptop *en* een goed boek bij me, dus de tijd was door te komen. Met af en toe een opgetrokken wenkbrauw voor de snelheid waarmee hagel over kan gaan in zon en omgekeerd. Raar weer... Eenmaal aangekomen was alles gelukkig een stuk makkelijker. 'Hier heb je je bandje, daar is de ene tent, daar is de andere tent, daar kun je wat te bikken halen en hier zijn wat drankbonnen.' All set. En gelukkig nog ruim op tijd voor persoonlijke favoriet Electric Eel Shock. Het stel volslagen geflipperde japaners was een wat vreemde eend in de (hardcore) bijt, maar enthousiasme en algehele wazigheid doen wonderen in bijna ieder gezelschap. Ook het (deels) Tilburgse Textures is altijd een goeie reden om van je luie reet te komen, al had ik het gevoel dat de muziek voor een deel van het publiek toch net wat te technisch was. Maargoed, onder het motto 'als je zelf maar lol hebt' heb ik mezelf het eerste biertje van de dag toegestaan en even staan genieten. Lekker wel, zo'n festival met maar twee tenten en aansluitende line-up. Keertje niet als een idioot van de ene stage naar de andere rennen. Overigens was het sowieso een erg relaxed festival. Gezellig druk, maar zeker niet *te*, niet te strikt, alles op het gemakje, maar toch met een line-up van hoog niveau. Zo maak ik het toch echt niet vaak meer mee. Het heeft ook een dozijn erg goeie foto's opgeleverd. En een heleboel 'wel aardige'. Uiteindelijk zo'n 200... even zoeken naar je favoriete bandje dus :)
• Gogol Bordello: Vier dagen Roadburn en direct er achteraan Gogol Bordello. Soms houdt het gewoon niet op. Altijd goed voor een feestje, de gypsy-punkers van Gogol. Hoewel de nieuwe CD voor mijn gevoel goeddeels niet kan tippen aan de Underground Worldstrike CD die best wel eens van invloed kan zijn geweest op de opkomst van het Balkan-beats genre in Nederland. Leuk was het moment dat de band een nummer inzette dat qua drum-ritme toch wel opvallend veel weg had van de underground-klassieker 'start wearing purple'. Ik wreef me al een beetje in de handen, maar het nummer dat volgde was iets compleet anders. Zal de nieuwe CD wel zijn, dacht ik, en bromde "shame, I thought that was Start wearing purple, for a moment' tegen een Franse vriend van me. Edoch, na een minuutje kapte Hütz het nummer af en lachte naar de zaal: "You don't know that shit, do you? Perhaps you know this shit!" waarop het nummer naadloos overging in Start wearing purple en de zaal in een springende massa veranderde. En God zag dat het goed was. Een van de voordelen van een twee meter lange fotograaf zijn, is dat je voor aanvang van het optreden even de op het podium geplakte setlist kunt bestuderen. Bij aanvang van het laatste nummer scharrelde ik dan ook vast naar de gardo om m'n tas op te pikken, voor de grote menigte en het laatste nummer nog even vanuit de gang te bewonderen. Fout gedacht, want de band ging uiteindelijk nog zo'n drie kwartier over de originele setlist heen. En ik vermoed dat niemand dat erg gevonden heeft...
• Roadburn 2008: Naast het gebruikelijke fotoverslag knutsel ik dit jaar ook een bijgaand stukje tekst in elkaar. In het Engels, anders kan 80% van de Roadburn-gangers het waarschijnlijk niet lezen. Zie het tapje 'Roadburn 2008' voor een day-to-day verslaggeving.
• INTHESHADE: Soms zit het een avondje mee. Eigenlijk had ik gewoon een bardienstje bij het optreden van InTheShade. Edoch, omdat ik later in de nacht bij het dansfeest Student Sounds moest fotograferen had ik wel wat apparatuur bij me. En toen was de vervangende ploeg er ineens opvallend snel. Dus van de gelegenheid gebruik gemaakt en nog even de zaal in voor een paar plaatjes. Alleen een beetje moeilijk met foto's selecteren. Normaal pik ik de favoriete plaatjes, maar dan zou een aardig deel van het aanzienlijke scala vocalisten niet aan bod komen. Om iedereen een pleziertje te doen is het dus een behoorlijk grote serie geworden. Hopelijk voor ieder z'n plaatje, dus.
• Ignite + Terror: Na de gezelligheid en het enthousiasme van Paganfest was het hardcore festivalletje met Ignite en Terror toch een wat doffe bedoening. Slechts bij de laatste paar nummers van Terror kwam de sfeer er een beetje in. Afsluiter Ignite bracht het er wat crowd-factor betreft nog wel het beste af, al was het een twee-snijdend zwaard. Persoonlijk vond ik het lekkere muziek, makkelijk mee te brullen en makkelijk in het gehoor. Een groot deel van het publiek ging er ook lekker op los, maar een ander deel, het oudere hardcore publiek, zocht in grote getalen de uitgang. Misschien toch niet helemaal lekker gebalanceerde line-up...
• Paganfest: In het thema 'bloed, zweet en dooie beesten'. Bloed in de liederen (en in een enkel geval op de gezichten), zweet in de zaal en dooie beesten op het podium. In een enkel geval een halve dooie geit op een doedelzak... Het moge duidelijk zijn: proto-metal voor de echte mannen. Een populair genre, zo blijkt. Uitverkocht was het niet, maar het zal er niet heel ver vandaan gezeten hebben. Nog net op tijd binnen voor het laatste nummer van de eerste band (Deviant). Zag er aardig uit, maar om te zeggen dat ik er warm of koud van werd is weer een stap te ver. Nummer twee op de lijst, Eluveitie (oid.) was wel bijzonder aardig. Fluiten, doedelzakken en ander semi-middel-eeuws muziek-tuig in vrolijke, opzwepende melodien. Het publiek reageerde enthousiaster dan ik bij menig hoofdact heb gezien. Illustratief overigens voor de hele sfeer van de avond. Alle bands konden op het nodige enthousiasme rekenen en iedereen leek zich opperbest te vermaken. Zeker tijdens hoogtepunt Korpiklaani. Binnen een paar nummers was het voorste deel van de Dommelsch Zaal al veranderd in kolkende, dansende menschenmassa. Na een paar nummers Ensiferum (erg goed, maar toch net wat minder pakkend dan Korpi) toch nog maar even door naar Little Devil. Onder de naam van een nieuwe muziekavond 'Je Moeder' zou daar One in a Million nog een showtje doen. Sloot precies aan. Edoch, toegang 5E en een uitzondering voor de fotograaf bleek er niet in te zitten. En ik vertik het om te betalen om te fotograferen. Dus zowaar nog tijd om zelf ook rustig een pilsje te pakken. Ook af en toe lekker. Erg gezellige avond. Volgend jaar weer, wat mij betreft.
• Dropkick Murphys: Dropkick Murphys, altijd gezellig. Uitverkochte bak wederom. Het blijft deze keer alleen wel bij 'leuk'. Het is inmiddels de derde keer dat ik DKM in 013 voorbij zie komen en met afstand de minste show. De show van een aantal jaren terug, waarbij men nog met 25 tegelijk synchroon-stagediven deed nadat op een gegeven moment ongeveer de halve zaal op het podium stond, zal waarschijnlijk nooit meer herhaald worden, maar het was deze keer toch wel een tikje mat. Het standaard 1-nummer-vrouwen-op-het-podium, tamelijk mat publiek... erg spectaculair was het allemaal niet. Of ik begin oud te worden... Vroeger was alles beter. Etc.
• No Sleep Tilburg: Op (bijna) volle oorlogs-sterkte aanwezig met 3voor12 + nog wat andere lokale pers. Een klein leger fotografen op de been dus, tijdens No Sleep. Het is dan ook ieder jaar een ouderwets middagje prijs-schieten. Niet te druk, geen 'eerste drie nummers'. Gewoon een beetje rondstruinen en plaatjes schieten. Photographers Night Out. En zo hier en daar nog opvallend vette acts. Het meeste ken ik al, dus 'verrassend' leuk is niet het woord, maar het is volgens mij niet mogelijk een the Freaks optreden te bekijken/beluisteren zonder een grijns op je snuit (+ ze hebben een schoolvoorbeeld van 'waarom-vrouwen-op-drums-gaaf-zijn') en Dearhunter en Gitta weten ook altijd een pakkende set neer te zetten. De enige echte verrassing was Atlantis, die ik nu voor het eerst zag en Swinging Mood Orchestra, een soort sterren-ensemble met een klassiek-charismatische frontman. Met een echte top40 hit in huis was Leaf de logische afsluiter en gelijk een van de minder interessante acts van de dag. Wonderwoman blijft een erg lekker nummer, maar de rest van het arsenaal blijft daar vrij ver bij achter. Het publiek staat erbij en kijkt er naar. Echt los komt het niet. Ik ben erg benieuwd of het een blijvertje is...
• Panic at the Disco: Er is me ooit geleerd 'als je niets aardigs te zeggen hebt, zeg dan niets'. En zo is het. Maar ik doe het toch. Laten we maar aardig beginnen; Nailpin bracht het er weer prima af. Het lijkt inmiddels een beetje het voorprogramma-voor-grote-emo-shows-orkest te worden, maar ze doen het in ieder geval leuk. En daar hield voor mij de lol ook gelijk op. Ik moet me inhouden om niet even stevig verbaal tegen wat emo-schenen te gaan schoppen, maar het tweede voorprogramma leek er vooral te staan omdat de PATD zich ook eens in de schijnwerpers wilde opgeilen in plaats van achter op het podium te worden weggestopt en bij Panic zelf ben ik na 20 minuten vertrokken. Ik kan niet ontkennen dat het goede muziekanten zijn, maar van de muziek krijg ik rillingen. En niet op de Mars-Volta-manier.
• Mars Volta: Je-sus. Wat een semi-orgastische ervaring was dit. De eerste kandidaat voor beste optreden in 013 voor 2008 hebben we in ieder geval. Bijna drie uur lang. En van mij had er nog best een uurtje bij gemogen. Markant detail: waar het normaal het (zeker amerikaanse) tour-management is dat een verschrikking is voor iedere fotograaf en de band meestal vrij relaxed is, werden we deze keer opgevangen door een uitermate vriendelijke (Nederlandse) afgevaardigde. Het zijn die kleine dingen. Aan de andere kant begreep ik van wat 013-collega's dat in dit geval een deel van de band weer de zeikerds waren. Iemand moet het blijkbaar doen. En uiteindelijk: who cares? Een optreden dat me nog lang zal bijblijven.
• Backfire!: Keuzes keuzes. Met zowel Optimus Prime Noise Fest, Metal Matinee en het Backfire! concert op min of meer hetzelfde moment is er genoeg te doen op zondag middag. Toch gekozen voor Backfire!, Neerlandsch hardcore-trots. Ik moet bekennen dat ik de naam van het eerste voorprogramma niet onthouden heb (Dat was overigens Bound in Blood - dank aan DannyCore voor de update), maar eigenlijk brachten alle bands van de middag het er prima van af. Niet zo vet als het Backfire! optreden een paar jaar terug, waarbij de gitarist zich met instrument en al van het balkon flikkerde, maar wederom goed hard.
• Rock Academie Performing Night: De foto's komen van twee camera's en staan een beetje door elkaar, dus jullie mogen zelf even zoeken welk bandje waar staat. Overigens meende ik in de eerste band de zangeres van Noah te herkennen. Toevallig een keertje in die formatie op een gala gefotografeerd. Vroeg me een beetje af wat die op de RA doet, want volgens mij heeft ze al een heel aanzienlijke track-record. Edoch, ze stak toch wel een stukje boven de rest van de eerste-jaars vocalisten uit, in de combi van zang, uitstraling en podium-presentatie. Met een mogelijke uitzondering voor de frontman van Zwarte Kat. Ben niet echt een fan van nederlandstalige muziek, maar die brengen het er toch ook wel lekker van af.
• Rock Academie Open Dag: Met de 'eerste drie nummers' regels van de meeste shows is het af en toe erg lekker om een dagje als de RA Open Dag te schieten. Niet te veel drukte, lekker de ruimte om plaatjes te schieten en zowaar geen limieten. Daarbij had men zeker op het hoofdpodium een aardig arsenaal podium-lichten aangesloten, want het zag er bij vlagen prachtig uit. Helaas leek de lichtman niet altijd (lees: erg weinig) optimaal gebruik te maken van de mogelijkheden en waren een deel van de lichten voornamelijk hinderlijk. None the less leverde het hier en daar fijne platen op. Qua muziek blijft Gitta altijd een persoonlijke favoriet, maar het was vooral leuk Hot Sushi weer eens te zien. Hoewel vandaag puur als band, het rock-opera gevoel klinkt nog steeds door in de composities. Het was de enige band die op het grote podium van de (toch vooral lege) Dommelsch-zaal leek te passen. De imposante composities en de pure power van de frontvrouw, zowel vocaal als in voorkomen, doen hopen dat dit project nog ver gaat komen.
• Chrome Hoof: Ondanks dat het door meerdere mensen werd aangeraden, moet de kaartverkoop vanavond erg zijn tegengevallen. Het was vooral 013 personeel dat de zaal vulde. Best gezellig overigens. Het optreden zelf begon een ruim uur te laat en was, na een toegift van een enkel nummer, na 45 minuten al weer afgelopen. Nog een beetje verbaasd vroeg ik me af of het *echt* afgelopen was, maar de koek was op. Na het lange wachten voor aanvang en zonder voorprogramma deed het geheel dus wel wat schamel aan. Gelukkig stond ik redelijk alleen in die mening. De zaal leek zich prima te hebben vermaakt.
• Municipal Waste: Municipal Waste voor het eerst gezien in het voorprogramma van the Haunted, een tijdje terug. Nog zelden een voorprogramma een hoofdact zo fantastisch zien wegspelen. Gelijk de volgende dag de in Nederland verkrijgbare CD's van de band gaan halen. En sindsdien helemaal fan. Best uit zit kijken naar dit optreden dus. En het was weer helemaal goed. Rondvliegend bier, rondvliegende mensen en een goeie bak oude Thrash. Favorieten als Headbanger Facerip, Terror Shark en the Thrashing of the Christ kwamen in knallend tempo voorbij met als afsluiter Bangover + de Born to Party outro: Municipal Waste is gonna fuck you up! En zo is het maar net.
• Fuck Carnaval 2008: Vorig jaar vooral een gezellig onder-onsje, dit jaar toch echt een goeie volle bak. Nog steeds een ons-kent-ons bijeenkomst van de Tilburgse rock/metalscene, maar deze keer in grote getalen. Bij de eerste paar acts is het nog relatief rustig, maar met het spijkerharde All Heads Rise komt de sfeer er toch echt lekker in en tijdens het lokaal behoorlijk populaire Static Noise staat de grote zaal van de Hall of Fame toch echt goed vol. De voorste paar rijen wagen zich opgewekt aan een moshpit, het bier vloeit/spuit rijkelijk en de sfeer is opperbest. Coverband Tributor kan ook op een volle zaal rekenen. De setlist is leuk, de uitvoering toch wel erg wankel. Vooral bij afsluiter the Ace of Spades gaat de band regelmatig in de fout. Het mag de pret allemaal niet drukken. In de kleinere zaal van de Hall kan Milkman op een behoorlijke groep lokale fans rekenen. Wederom gaan de eerste paar rijen vrolijk los, duikt er een gast-zanger het podium op en wordt de gitaarhals door presentator Mano van een rubberen keuken-handschoen voorzien (?). Verrassingen van de avond waren All Heads Rise, dat er toch wel heel lomp op klapte. Veel power, veel agressie. En ons eigen Foretold. Een van de weinige grotere namen in de Tilburgse scene die ik nog nooit voor de camera heb gehad. Het is direct duidelijk waarom 'the Butcher' William bekend staat als 'de engste stem van Tilburg'. Op z'n dooie gemakje banjert hij over het podium terwijl hij verbaal dood en verderf de zaal in slingert. Very nice.
• Bring me the Horizon: Om te fotograferen zijn dit soort (uitverkochte) shows altijd erg leuk. Dus toch maar, zwaar vermoeid en licht katerig (kort weekendje weg geweest) door naar 013. Gelukkig nog op tijd om m'n favoriete foto-plekje te bezetten. Tijdens openings-act Architects was het al gelijk spectakel. Hoeveel 14-jarigen kun je op een verwarming stapelen tot 'ie nach dem Tering gaat? Niet zo heel veel dus. Gevolg; iedereen de zaal uit en een 013-ploeg die toch wat beteuterd naar de spuitende verwamingsbuis staat te kijken. Gelukkig was de huis-techneut snel ter plaatsen. Nog even snel een behoorlijk aantal liters water de plee in dweilen en het feest kon weer verder. Blessed by a Broken Heart, die het waterballet met een mix van amusement en verbazing (en de tour-video-camera) aan hadden gezien, bleken gelijk de verrassing van de avond. Lekkere deuntjes en vooral veel show. Maroon was, zoals altijd, zompig, log en hard. En zo hebben we het graag. Headliner Bring the Horizon viel dan weer erg tegen. Ze joegen in record-tempo hun setlist er doorheen en waren zo, ondanks de drie kwartier water-vertraging stipt om acht uur klaar. En toen waren ze weg. Geen toegift. Einde show. Het deed allemaal wat abrupt aan, alsof de band er eigenlijk niet heel veel zin in had. Na het enthousiasme van Blessed by a Broken Heart en de impact van Maroon was het nogal een koude douche. De avond leverde uiteindelijk zo veel toffe foto's op dat ik niet echt kon kiezen welke te publiceren. En verdomde, het is m'n eigen site, dus ik hoef helemaal niet te kiezen. Lekker niet gedaan dus. Zo'n 100 foto's in totaal, dus even bladeren jongens (en meisjes)...
• RACEM presentatie: We zijn de achterstand een beetje aan het bijwerken. Helloween, Deviant |UK| en de Roxxity avond in stoffel komen een dezer dagen online. Maar eerst; de serie van de bekendmaking van RACEM. Het nieuwe band-management/boekings-bureau van de Rock Academie. Een soort leerschool/commercieel project combi. Leuk idee en op zich ook een logische stap. De 'presentatie' was een korte uitleg over de strevens en achtergrond van het project. Daar werden een aantal fraaie marketing-termen in te hoog tempo de grotendeels ongeinteresseerde zaal in geslingerd. Het was een weinig inspirerend/samenhangend geheel, en als je wilt dat je speeltuin serieus genomen wordt als zakenpartner en niet als studenten-projectje, is het laatste wat je moet doen, in je presentie zeggen "je moet dit dan ook niet zien als een school-project..." etc. De steeds terugkerende term 'school' geeft al een beetje een onhandige ondertoon, maar als je het nodig vind om zoiets van te voren te ontkennen, wek je bij mij juist een omgekeerde indruk. Geen woorden maar daden. Etc. Maargoed, dat is dan weer het gezemel van de bedrijfseconoom die ik stiekem ook ben. En laten we eerlijk zijn; ik was er niet voor de presentatie, maar voor de orkestjes. Voor de verandering een keertje een fraaie lichtshow in de Kleine Zaal. Veel plezier dus met de foto's!
• Obituary & Operation Sand: Twee die al tijden in het 'to do' bakje zaten. Vooral Operation Sand is een ouwe (november 2007), maar met de drukte van het moment schieten sommige dingen er bij in. De foto's van het Helloween concert staan ook binnen een paar dagen online (zodra ik me door m'n Business Research tentame heb heengewerkt :S).
• Cavanagh & van Giersbergen: Zo heel af en toe ben je bij een optreden waar je op dat moment al van denkt; over een paar jaar kijk ik er op terug en zeg ik 'I was there'. Op deze avond in Little Devil zaten voor het eerst Anathema zanger Cavanagh en ex The Gathering zangeres van Giersbergen samen op het podium voor een (semi) akoustische set, met covers, eigen nummers en nummers van hun (ex) bands. Wie overigens wilde weten hoeveel mensen je in het zaaltje van Little Devil kan proppen had gisteren kunnen komen tellen. Als ik de geruchten mag geloven waren de mensen zelfs vanuit Spanje en Duitsland gekomen voor dit optreden. Stijf uitverkocht. De Franse en Duitse internet-fora maakte in ieder geval het nodige gewag van de show. En niet onterecht, want er zitten toch twee muziek-grootheden op een wel erg klein podium. Misschien zelfs met een vervolg, want een 'misschien samen een CD opnemen' deed na het optreden zachtjes de ronde. Maar dat is allemaal een stukje verder vooruit. Op de avond zelf was het in ieder geval volop genieten. Vooral toen de twee een adembenemende versie van Massive Attack's Teardrop op de doodstille zaal loslieten. Een absoluut favoriet plaatje. Prachtig. En wie weet dus met een vervolg... We kunnen hopen.
• Opgezwolle: Goed, een hiphop-fanaat ben ik niet, maar toch zijn een paar van m'n mooiste concert-herinneringen hiphop-shows. Per ongeluk vooraan bij Xzibit op RockWerchter en uit nieuwsgierigheid bij KRS-One in 013. De pure power die er van zo'n show af spat, de sfeer in de zaal, de energie. Ik kan er spontaan happy van worden. En ik zou dit afscheidsoptreden van Opgezwolle voorzichtig aan het rijtje toe willen voegen. Of het komt omdat het een semi-afscheids-tour is of omdat de heren gewoon hot zijn (of beiden), maar de Dommelsch Zaal van 013 was volledig volgepakt. Op het balkon viel er nog wel adem te halen, vooral omdat alles en iedereen zo dicht mogelijk bij het podium leek te willen zijn. En de band kwam voor een feestje, dat was duidelijk. Met een hoop vrienden en een aardig drank-arsenaal op het podium werd de show lekker lang gerekt. Van voor tot achter tot op het balkon ging het publiek op in de beats van Opgezwolle. 2000 man met de handen in de lucht. En dan sta ik toch ook even met kippenvel. Relatief veel sfeer/publieks-shots deze keer, om toch een beetje het afscheids-sfeertje mee te pakken. Enjoy!
• Roxxity Toegift: Het niveau van de Roxxity presentaties wisselt doorgaans nog wel eens van goed tot goed bedoelt. Dat is natuurlijk ook een beetje de insteek met een club die opkomend lokaal talent wil ondersteunen. Tijdens de 'Toegift', het laatste wapenfeit van Roxxity voor 2007, was het niveau echter de hele avond hoog. Iedere band zette op zijn eigen manier een sterke set neer. Vooral Interrobang!? viel me op. Ik kon me vaagjes herinneren de band een keer eerder gezien te hebben, maar een aantal nummers, waaronder 'Searching for a Place' deden gelijk een lampje van herkenning branden. En dat getuige dan toch weer van opvallende nummers. RubyQ is ook weer terug. Het blijft een band die eigenlijk een stap te groot is voor 'the local scene' maar de stap naar het volgende niveau nooit echt heeft kunnen maken. Maar wie weet dat 2008 wat gaat brengen?
• Heideroosjes: Bij binnenkomst wil men me, zoals gebruikelijk, gelijk weer iets in de hand duwen. Met een vriendelijke glimlach schud ik het hoofd en loop door, maar twee stappen verder kijk ik toch even om. Dat leek toch niet op het gebruikelijke flyer-materiaal. Toch maar even terug. Condooms. Well well...  Toch maar eentje meegenomen. 'The Battle of the Sexes' dus. Ergens zit er een goed doel achter. Aan mij is het in deze niet besteed. Ik kom voor de Heideroosjes. Zonder barrier en met een vrij beperkte belichting (4 front-spots) is het voor de fotograaf niet erg makkelijk. Over de avond zelf verder niets dan goeds. Ik heb altijd al wel een zwak gehad voor de Heideroosjes en het is gelijk weer duidelijk waarom. Lekkere energieke show, aardige grappen, leuke sfeer. Een gelukkige winnaar mocht ook nog een nummertje met de band mee zingen. Hij vergat de helft van de tekst en belande bij een final-stage-dive plat op z'n bakkes, maar de pret was er waarschijnlijk niet minder om.
• Xmas Metalfest: Voor de verandering eens geen Marduk en Kataklysm op Metalfest. Niks tegen beide bands, maar na drie keer heb je het (en de rest van de vaste metalfest prik) wel gezien. Deze keer eens wat verrassendere namen. Gevarieerder, vooral. En misschien deed dat de bezoekersaantallen, hoewel gezellig druk, toch geen goed. De 'old-skool' metalfan komt meer voor het Gorefest/Tankard deel, de die-hard hardcore fans hebben een goeie aan Leng Tch'e en het (doorgaans) jongere publiek moet al het voorgaande trotseren voor After Forever. Misschien dus net niet genoeg klinkende namen in een enkel genre om een specifieke groep massaal naar 013 te trekken. Voor iemand met een wat bredere smaak viel er overigens voldoende te genieten. Tankard had beter tot zijn recht gekomen in de Kleine Zaal. De Duitsche bier-narren zijn liever up-close met het publiek. Nu mocht de omvangrijke frontman zich opgewekt verbazen over de hoeveelheid knappe jonge meiden die vooraan stonden. Uniek, voor een Tankard optreden. Dat het volkje naar alle waarschijnlijkheid op After Forever stond te wachten mocht de pret niet drukken. Gorefest is ook weer helemaal terug. Vooral de rauwe-doch-verstaanbare grunt/zang ligt goed in het gehoor. Klapper van de avond stond echter in de Kleine Zaal. De hardcore-belgen van Leng Tch'e kregen uiteindelijk de menigte in beweging met een pompende performance. Zelfs voor een niet-uitgesproken-hardcore-fan als ik was het toch een verdomd lekkere show. Volgend jaar weer in Little Devil? Het slotaccoord van de avond was aan After Forever. Na Within Temptation toch 's lands meest succesvolle gothic/metal act. Ik heb ze een tweetal keren eerder van een afstandje mogen bewonderen. Deze keer dus van wat dichter bij, al ware het door de lens van een camera. En dan moet ik toegeven dat frontvrouw Floor er toch best goed uit ziet. Mooie armen vooral (wat je als man al niet aantrekkelijk kan vinden). Het heeft dus ook niet helemaal met de plaatsing van de belichting te maken dat m'n meeste foto's van het enige vrouwelijke bandlid zijn. Maar dat terzijde. Podium was leuk aangekleed en muziekaal stak het ook uitstekend in elkaar. Net niet helemaal m'n genre, maar zeker de stukken waar de zanger van Detonation als gast-zanger z'n ding kwam doen en de gitaarpartijen wat logger werden konden de haren even los. Wat mij betreft complimenten aan 013 voor de originelere line-up. Ben benieuwd naar volgend jaar.
• Rock Academie Knockabout Night: Normaliter de avond de lichting eerste-jaars RA studenten kennis te laten maken met studenten en docenten door docent/student combi-acts. Blijkbaar was er in de organisatie dit jaar het een en ander mis gegaan, want het aantal aanwezig eerstejaars leek toch drastisch aan de lage kant en de vermelde aanvangstijd van 19:30 werd ook niet echt gehaald. RA avonden willen wel eens een tikje later dan de aangegeven tijd beginnen, maar een verschil van twee uur? Dan maar de tijd doden met wat ouwehoeren en mopperen over hoe ik eigenlijk nog best een toetje had kunnen eten... Gelukkig maken de acts dan nog het nodige goed. Singer/songwriter Gitta de Ridder zette een behoorlijk heavy emotionele set neer en vooral de derde (en tevens laatste) act trok de nodige aandacht. In de serie 'meneer, u bent raar', was het de frontman van oa. the Kroons (terecht bijgenaamd 'the Freak') die een stelletje gelijksoortige maloten het podium op sleepte voor... ik weet eigenlijk niet eens hoe ik het noemen moet... groove/funk/rock/hiphop/volslagen-mafkezerij. U volgt 'em niet en ik ook niet. Maar dat maakt niet uit. Vermakelijk was het zeker.
• the Human League: Goed, de hoogtij-dagen van the Human League zijn ver voor mijn tijd en de gemiddelde leeftijd van het publiek zal ook wel 40+ geweest zijn. De paar nummers die ik ken, ken ik ook vooral van covers. Toch is het best leuk een keer te zien. Er is duidelijk de nodige moeite gestoken in het decor en de aankleding. Het was allemaal in ieder geval boeiend genoeg om me, ondanks een vroeg tentame de volgende dag, de volledige lengte van de show in 013 te houden.
• Before Christmas Fest: De aftrap van Backdraft kon me nog niet echt overtuigen. Muziekaal klopte het allemaal wel, maar er zat weinig beweging in de band, weinig power in de act en in de nummers. Datzelfde goldt overigens voor de tweede act, Square XI. Wederom muziekaal best in orde, bij een enkel nummer nodige nog wel uit tot een beetje meetappen met de voetjes, maar om te zeggen dat het van het podium spat, is weer wat anders. Gelukkig bracht de ronkende, gespierde southern rock van de SWF de stemming er wel in. Lekkere meebrul/meedein nummers, over-the-top show, hoeden en veel power-poses. "Turn into half man, half beast!" Hell jawel. Dus. One Inch Men ging door waar SWF het achterliet. Als ik moet kiezen tussen de twee liggen de nummers van SWF me toch iets lekkerder, maar ook One Inch Men davert goed door de zaal. Het slotakkoord is aan Static Noise. Niet helemaal mijn muziek, maar het moge gezegd, het klapt er lekker op. Met een gastoptreden van Forcefeed frontman Lennard gaan de voetjes dan eindelijk van de vloer in de zaal. Eervolle vermelding overigens voor de DJ. De beste man leek achter elkaar persoonlijke favorieten van me te pikken, gaande van White Zombie en Fear Factory tot Monster Magnet en Nine Inch Nails. En dan ook precies de lekkere nummers. Very Nice.
• Ilse DeLange: Voor de mensen die het geduld hebben gehad; toch de foto's van Ilse DeLange online. Door omstandigheden duurde het allemaal even. Concert zelf was overigens best leuk. Bijzonder schattig vrouwtje, madame DeLange. Aaibaarheidsfactor 11, zal maar zeggen. Volgens mij vermaakte de uitverkochte zaal zich er prima mee.
• Apocalyptica: Zo... het is weer even geleden sinds de laatste update. Uiteindelijk moet er ook af en toe gestudeerd worden. Edoch, voor iets als Apocalyptica wil ik altijd wel tijd vrij maken. Ooit begonnen als een 'laten we een metallica met vier cello's gaan spelen' initiatief, is de band inmiddels uitgegroeid tot een unieke klassiek/metal combi met een trouwe fanschare en een gezonde dosis wereldfaam. Ook in Tilburg zijn ze van harte welkom, getuige de goed gevulde zaal. En dan is het eerst aan Lacrimas Profundere om de boel wat op te warmen. De meerderheid van de zaal leek er alleen niet echt warm of koud van te worden en ook mijn schrijvende collega van 3voor12/Tilburg (die er ongetwijfeld meer verstand van heeft dan ik) liet geen spaan heel van het bandje. Zelf kon ik er eigenlijk prima naar luisteren. Om te zeggen dat ik de volgende dag naar de lokale platenboer ben gerend om zo'n felbegeerd schijfje in huis te halen is weer wat anders, maar de monotone drone-stem van de zanger gaf eigenlijk best iets aan de muziek. Enter Apocalyptica. Dat de band een unieke sound heeft is inmiddels bekend, maar hoe goed de heren hun instrumenten beheersen merk je pas als je ze van dichtbij op een podium meemaakt. Toen de gitaar-solo van Seek & Destroy vlijmscherp werd neergezet op een cello ontglipten me toch enige krachttermen van verbazing. De uitvoering van One was ook een beetje kippenvel. Een deel van het publiek pakte de tekst op en kwam daarmee net boven de muziek uit, waardoor er een soort ghost-whisper van het bekende "I can't remember anything" door de zaal leek te zweven. Memorabel. Anderzijds leek het geluid net niet helemaal lekker gemixed. Ik kreeg het gevoel dat de individuele instrumenten qua zaal-geluid niet zo goed tot hun recht kwamen als zou hebben gekund. Anderzijds... het zal niet de makkelijkste set zijn om af te mixen...
• Interpol: Een oude al weer. Met de computer-perikelen van de laatste dagen staat Interpol pas nu online. Beter laat dan nooit, uiteraard. Wat me misschien nog wel het meest bij zal blijven aan het concert waren de over-amerikaanse regeltjes en security-maatregelen. Zelfs bij de kleedkamer van de band scheen een beveiliger te staan, de 013-crew hadden allemaal stickers hun specifieke taakomschrijving opgeplakt gekregen en camera's uit het publiek zouden in beslag genomen worden. Helemaal leuk werd het toen de tourmanager van de band, persoonlijk de aanwezige fotografen kwam controleren en er twee uitflikkerde omdat hun pasje de verkeerde vorm had. Wat het verhaal er achter is weet ik niet, maar de manier (en de toon/woordkeuze) waarop het gebeurde deed me toch even de wenkbrauwen optrekken. De band zelf maakte ook een wat plichtmatige, ongeinteresseerde indruk. Het klonk allemaal heel prima, maar het kon geen moment indruk op me maken. Positieve noot in het geheel was het voorprogramma. Blond Redhead zag ik voor het eerst, maar de duister zweverige klanken konden van deze groep wisten me *wel* te raken. Eens kijken of er een CDtje van te vinden is...
• Sonata Arctica: Een jaartje of drie terug kwam ik Sonata voor het eerst tegen op Wacken Open Air. Toen is het me al bij gebleven als een degelijke show. Dat de band blijkbaar zo mateloos populair is in Nederland wist ik dan weer niet. De 2000 tickets waren binnen no-time uitverkocht. Het werd rap duidelijk dat de zaal tot de nok toe vol zat met de echte fans. Op alles werd mee geklapt en gezwaaid (wat af en toe tot een bijna EO-jongendag tafareel leidde) en toen de band terug kwam voor een toegift wist ik ineens weer wat we bedoelen met 'oorverdovend applaus'. Jongens... waarschuw even voor je zo iets doet, dan steek ik m'n oordoppen terug in... De frontman liet zien over een huizenhoog charisma te beschikken, leek zich oprecht met het publiek te vermaken en bracht de show tot een humorisch hoogtepunt door een stukje 'drummen met publiek'. De zaal werd verdeeld in secties en door middel van drumstokjes in een 'tssch', 'pang' 'bam' ritme gedirigeerd. Een ritme dat werd opgepakt door de gitarist en bassist en over ging in 'We Will Rock You', van Queen. Zelfs de meest stoicijnse metal-mannen barstten hierop in lachen uit. Mooie act, leuke avond!
• Roxxity Bijzondere Presentatie: 'Roxxity' heeft de naam uiteraard niet voor niets. Veel van de gelieerde bands zijn van het slag 'lokaal kabaal'. Rock en heftiger. Vandaag eens iets compleet anders. Een hoog singer/songwriter gehalte met een vleugje pop light, wat hiphop en een electro/theater set. Het niveau was heel behoorlijk, maar singer/songwriter muziek moet toch van goede huize komen om me echt te kunnen boeien. Zo ver kwam het deze keer zelden. Het zelfde geldt overigens voor hiphop. Zo hier en daar zitten er fantastische dingen tussen, ik heb er zeker geen afkeer van, maar de raps van Dubbel doen me, een enkele track daargelaten, toch erg weinig. Nu moet ik bekennen dat ik ook vooral voor Kroons gekomen was. Met een mooi theatrale performance en bij vlagen bijna Massive Attack achtige triphop is het zo mogelijk het boeiendste dat ik in mijn vijf jaar in Tilburg van de Rock Academie heb gezien. Waar de meeste RA-projecten na een jaar of drie lijken te eindigen als singer/songwriter of krezip-kloon is het trio van Kroons toch echt een eigen kant op gegaan. Het is nog niet alles goud dat er blinkt, moet ik toegeven. Het eerste deel van de set, waar de vrouwelijke vocalen in het eerste deel van de set de boventoon lijken te voeren (vooral de bijna bjork-sound door een megafoon is geweldig) komt geleidelijk de focus op het hiphop element. Nog steeds uitermate sterk uitgevoerd, maar het raakt me niet zo sterk als het eerste deel. Dat neemt niet weg dat het wederom een grote indruk heeft gemaakt. Ik kijk uit naar de eerste demo...
• Within Temptation: Persoonlijk ben ik nooit een groot fan geweest van Within Temptation, maar het moet gezegd, internationaal is het een van 's lands grotere namen. Dus toch nog maar even langs bij de tweede try-out voor de theater-tour van start gaat. Een relatief kleine groep bezoekers (700 kaarten max) heeft vandaag alle ruimte voor een feestje. En dat probeert de band er ook van te maken. Within Temptation is gegroeid over de jaren. De opblaas-cactussen die bij eerdere shows mijn afknap-factor door het dak joegen worden inmiddels achter wegen gelaten en de frontvrouw staat tegenwoordig met minder regelmaat geforceerd met haar armen te wapperen. De plichtmatige baljurk heeft plaats gemaakt voor een wat soberdere outfit, die overigens absoluut niet misstaat. Weinig vrouwen hebben het figuur voor een corset (en te weinig vrouwen lijken dat in te zien...), maar Sharon duidelijk wel. Een stuk volwassener dus. En muziekaal staat het toch echt wel als een huis. M'n favoriete band zal het nooit worden, maar wat mij betreft is het wel een trots exportproduct...
• Leaf + Van Velzen: In eerste instantie kwam ik vooral voor Leaf. Als regelmatig bezoekers van de RA performing avonden ken ik het gezelschap in ieder geval van gezicht. Uberhaubt is het leuk dat er, na beetje-Rockcademie-Krezip en toch-niet-Rockacademie-Intwine eens een echte RA band de top40 bestormd. En vrij succesvol ook. De zaal was dus ook bij het voorprogramma aardig gevuld. Bijna had ik m'n camera opgeborgen en was in de foyer van 013 een pilsje gaan drinken. Van Velzen heb ik inmiddels een keer of twee op festivals gezien. Sterke muziek, maar het heeft me nooit *echt* kunnen boeien. Uiteindelijk ben ik blij dat ik het niet gedaan heb. Je kunt er lang of kort over praten (en die kan de boeken in als de slechte woordgrap van de week), maar tijdens zijn eigen clubshow toonde de kleine frontman van Van Velzen zich een ware entertainer. Op een bijna amerikaanse manier zocht hij, regelmatig met scherpe tong, het contact met het publiek. Een unplugged sessie midden in de zaal maakte de sfeer compleet. Eentje die me bij zal blijven!
• RA Performing Night (1.2): Tijdens deel twee van de performing night voor nieuwe eerstejaars RA waren er toch wat meer opvallende momenten. Ten eerste moet ik enigsinds terug op mijn schreden (zie stuk 1.1) wat betreft alleen maar zangeressen. Deze ronde zowaar een vrouw op de bas. En gelijk een opvallende verschijning ook. Bad-ass rock&roll looks en een op z'n zachts gezegd expressieve manier van spelen. Lekker voor de fotograaf, obviously. Verder waren het vooral de hiphop acts die de show stalen (as much as I hate to admit). Een bijzonder geslaagd breakdance intermezzo (al werd het wat onhandig ingeleid) en een indrukwekkende beatbox-sessie. Meeste plezier had ik zelf echter tijdens een hiphop act die, naast het standaard my-shizzle-is-better-than-your-shizzle geneuzel een lekker absurdistisch nummer 'don't cut your penis of' voor het publiek in petto had. Qua stijl en tekst deed het toch opvallend denken aan Goldie Lookin Chain. En dat is helemaal niet erg.
• RA Performing Night (1.1): De nieuwe lichting eerstejaars. Na een aantal dagen straight aan een research proposal schrijven kon ik wel een uitstapje gebruiken, dus 'gear up' en naar 013. Zoals altijd een gezellige avond, al was het deze keer wel *heel* erg 'run of the mill'. Een beetje same old-same old, zal maar zeggen. Gitaarrock, funk of een tikje soul. Een van de laatste bands bracht dan nog een frontvrouw met de nodige uitstraling (die er qua zang vervolgens wel een paar keer naast zat, maar dat vergeven we graag) en een eerdere band opende met een nummer met een fraaie semi-gothic toetsenpartij, maar in het algemeen maakte niets een blijvende indruk. (Ai, weer een generatie RA studenten tegen me in het harnas gejaagd...). Als we dan toch bezig zijn; je kunt gekscherend doen over de fameuze drog-redenering-constructie 'Alle vrouwen aan de RA zijn vocalist, dus alle vocalisten aan de RA zijn vrouw, maar in deze lichting lijkt het er toch angstaanjagend veel op. Slechts twee (als ik het me goed herinner) bands hadden mannelijke vocals en een enkele band had een vrouw op toetsen ipv vocals (ook niet een heel verrassend instrument), maar over het algemeen begint er toch een patroon zichtbaar te worden. Zonde, als je het mij vraagt. Ik zou het wel eens tof vinden om een vrouw met een voetje op de monitor metal-gitaar te zien spelen (of nog beter, drums...) en een keertje goeie rauwe mannelijke vocals (er zat er een tussen die het kon, als support-vocals, dit jaar. Laat die man lead zingen!).
• The Editors: Binnen erg korte tijd uitverkocht. Een goede vangst voor onze eigenste 013. En dan is het helemaal lekker als je em mag fotograferen. Misschien (waarschijnlijk) begin ik gewoon een ouwe zeikerd te worden, maar het valt me tijdens de show vooral op dat de twee grootste hits in eerste instantie toch wel erg op elkaar lijken en dat de show, hoewel prima, niet *echt* indruk kan maken. En wat is het toch met ons Nederlanders als publiek? Veel bands roepen hoe fijn het Nederlandse publiek is, maar de handjes gingen toch vooral vooraan met overtuiging de lucht in. De rest van de zaal knikte mee en zag dat het goed was, maar de algehele impressie was toch een tikje mat. En dat gold ook, ondanks de af en toe bijna spastische frontman, voor the Editors. Prima show, maar toch net niet. Niet eentje voor de geschiedenisboeken in ieder geval.
• Vatican Analog - Sniff Some Glue: A tribute to the Ramones, onder de naam Sniff Some Glue. De Batcave vol tubes lijm... 'plakt-dit-aan-dat?' En dus een inmense teringzooi. Arme schoonmaakploeg. Maar, ook muziek. Eerst een goede twee uur Ramones plaatjes met videobeelden. Niks tegen een paar Ramones plaatjes, maar je haasten om op tijd aanwezig te zijn en dan twee uur uit je neus zitten vreten tot er wat te fotograferen valt? De eerste act van de avond maakte alles weer goed. Autonon & Thoughts. Een duo. Autonon behoeft verder geen introductie. Thoughts misschien wel. Hij viel voor het eerst op tijdens het Vak14 festival met een sterk gecomponeerde, melancholische set die helaas niet helemaal uit de verf kwam door wat technische problemen. Vanavond was het wel helemaal goed. Een zware, gitaar-ondersteunde dark-electro set, waar Autonon ineens liet zien ook bijzonder adequaat te kunnen zingen. Als er een CD van was geweest had ik 'em gekocht. Tweede act van de avond was eigenlijk de reden van m'n komst. 'Female Fronted Grindcore' van Pessarium. Ik zag al een vrouwelijke versie van het legendarische Kutschurft voor me en zat me stilletjes te verkneukelen, maar niets bleek minder waar. Geen band, gewoon een noise-act met smerige teksten en het inmiddels bijna plichtmatige gooien-met-dingen. Het publiek vond het prachtig en ik kon er ook best om lachen, maar grindcore was het niet. Behoorlijke tegenvaller dus. Gelijk een goedmaker in de vorm van the Unborn. Spijkerharde, lompe noise-core. Een deel van het publiek waagde zich aan een dansje, een ander deel mikte de decor-leftovers van Pessarium naar de band (en kreeg ze met dezelfde vaart weer terug). Hoogtepunt was de Ramones cover 'Beat on the Brat', waarbij Vatican Analog capo Vincent Koreman een losliggende microfoon opduikelde en samen met een paar omstanders vocale ondersteuning verzorgde (zie foto's). Afsluiter was een slechts enkele minuten durende set van Cock Cobra. Highlight hier had het kapotgooien van een (vrij mooie) vaas moeten zijn. Ware het niet dat mr. Cobra met zijn rondzwaaiende microfoon een bezoeker op de kop raakte. En deze spectaculair over de zeik ging, zodat onze artiest onder een stroom van verwensingen naar de backstage kon vertrekken...
•  The New Dominion: Tussen het club 3voor12 gebeuren in nog snel even naar de Batcave. Metal Matinee met the New Dominion willen we uiteraard niet missen. Gelukkig past het precies in de planning. In een goedgevulgde Batcave walste the New Dominion weer ouderwets over de zaal heen. Het blijft me verbazen dat zo veel mensen stil kunnen blijven staan op dit soort muziek. Zeker de nieuwere nummers hebben een verdomd lekkere groove. Edoch, het applaus was er niet minder op. En het alcohol-misbruik ook niet.
• Club 3voor12/Tilburg - 3 Jarig bestaan dag 2: Singer/Songwriter, Rock/Metal: Ik moet zeggen dat ik eigenlijk andere plannen had voor m'n zaterdag middag dan het Singer/Songwriter deel van Club 3voor12. Vooral omdat het meestal niet echt boeiend foto-materiaal is. Zeker 5 acts achter elkaar. Zelfde licht, zelfde setting, zelfde man/vrouw-met-gitaar-achter-microfoon situaties. probeer daar maar eens interessante, afwisselende foto's van de schieten. Ik heb in ieder geval m'n best gedaan. De Rock/Metal editie, later op de avond, is meer mijn ding. Waar het licht in de Batcave nog fantastisch was, is het nu grotendeels huilen met de pet op. Aan de andere kant is er wel genoeg actie op het podium. Grote uitschieter wat dat betreft is Noyalty, dat er spijkerhard op klapt met een scheurende pot hardcore. Die mogen nog wel een keertje terugkomen. The New Hip stond, weinig verrassend, ook weer als een huis. Maar met de nodige pilsjes achter de kiezen en de wekker om 6:00 de volgende dag verlaat ik toch voortijdig de zaal. Leuke avond, gezellig druk, goeie sfeer. Wat mij betreft een geslaagd verjaardagsfeestje.
• Club 3voor12/Tilburg - 3 jarig bestaan: Inmiddels bestaat de Tilburgse tak van vpro/3voor12 drie jaar. Tijd voor een feestje. Drie dagen feestje, om precies te zijn. Ik kwam zelf iets te laat binnen vallen op de eerste van de drie dagen, net op tijd om het laatste nummer van de eerste band te horen. Balen, want ik heb het vermoeden dat dat ook gelijk de vetste band van de avond was. Maar, niet getreurd, want ook de slotact Go Go Prophecy was verrassend boeiend. En zowaar; de belichting zat ook eens mee. Goed licht in de Batcave. Een redelijk unicum.
• Peter Pan Speedrock vs. Electric Eel Shock: De dames en heren van Redbull hebben toch wel een verdomd mooie line-up bedacht voor de Redbull Soundclash in Tilburg. Met Peter Pan en Electric Eel Shock heb je gelijk twee favorieten van me te pakken. Het kon dan ook eigenlijk niet anders dan legendarisch smerig worden. Dat Dikke Dennis bijvoorbeeld een carriere als Sumo-worstelaar heeft laten lopen zal menigeen wel eens bedacht hebben. De beste man zelf blijkbaar ook, want halverwege de Clash paradeerde hij, gekleed in een luier annex sumo-outfit het podium van Electric Eel Shock op, en eiste hun beste worstelaar te bestrijden. Prompt schudde een andere dikke maloot zich uit de kleren, om midden in de zaal (ah, daar was dat gemarkeerde vierkant dus voor...) tegen mekaar in te gaan. Ook de bands waren aan elkaar gewaagd. Electric Eel Shock deze keer met de drummer van Danko Jones achter de troms. In eerste instantie zonde, want drummen met alleen een sok-met-tennisbal om je snikkel (wat de eigenlijke EES drummer placht te doen) is erg rock&roll, en drummen *met* je sok-met-tennisbal om je snikkel is nog veel stoerder. Edoch, as much as I hate to admit lijkt de stand-in toch wel een sterkere drummer. Sommige nummers klonken toch ineens *net* een stukje strakker. En Peter Pan? Ach, daar hoef ik verder weinig woorden aan vuil te maken. Beter hebben we het niet in Nederland wat mij betreft. Inderdaad Always Drunk, Always Loud, en ook altijd geweldig. Maar ook de opzet eromheen was leuk gedaan. De zaal zat lekker vol, als presentator voor een rock&roll battle kun je eigenlijk niet beter kiezen dan Denvis, ex rock-icoon van the Spades en ook de DJ trok gelijk lekker van leer met een hoop ouwe rock-plaatjes. Niets meer aan veranderen. Wat mij betreft kan het alleen beter als ze volgende keer Municipal Waste tegenover Tankard zetten. En zelfs dan weet ik het niet zeker.
• Zappa plays Zappa: Als iemand me nodig heeft; ik ben m'n Zappa collectie afstoffen...
• Dimmu Borgir: 013 is goed aan het boeken de laatste tijd. Er staan een hoop fantastische shows op het programma en ook Dimmu trok weer een volle zaal. Met een voorprogramma als Amon Amarth kregen de fans nog eens een dubbele traktatie. De Viking-metal van dit heerschap werd (terecht) bijna net zo goed gewaardeerd als 'Norwegian Black Metal' van Dimmu zelf. Dimmu Borgir... als band heb ik het pas laat leren waarderen. Ik ben van huize uit dan ook geen Black-Metal-man. Maar na een aantal shows (vooral op Wacken) ben ik ze toch stiekem wel erg gaan waarderen. Fantastische drummer (zeker met Hellhammer, al had ie tijdens dit optreden een gebroken pootje, begreep ik -edit- En was er dus niet bij: voor hen onder u die dachten dat de beste man met een gipsen poot zou gaan drummen: de drummer van Nile nam over -edit-), een fantastische toetsenist en lekkere bombastische nummers... Inmiddels heb ik er zelfs een paar plaatjes van thuis liggen. Maar; het optreden... Ik was er in ieder geval zeer happy mee. De lichtshow was tijdens de eerste paar nummers bij vlagen erg bruikbaar (zie foto's van de kale gitarist) en tijdens de latere nummers (waar ik helaas niet meer mocht fotograferen) soms ronduit fantastisch. De hele podium-presentatie sprak me overigens erg aan. Aan de ene kant toch wel lekker opgemaakt; fraaie outfits, corpse-paint, verhoogd drumstel/toetsen... maar weer niet zo erg dat het een karikatuur wordt. Toch nog met een rauw randje dus. Ieder bandlid lekker op z'n eigen manier met het publiek bezig. Zo dus nog wel de nodige interactie, die niet alleen op de frontman aankwam. Fijne show!
• ZXZW 2007 Zaterdag, Zondag: Dat was me het weekendje wel. Twee dagen rennen van locatie naar locatie om zo veel mogelijk van het festival mee te pikken en toch maar een fractie gezien hebben. So much to see, so little time. Zodra ik wat tijd vrij heb zet ik een wat uitgebreider persoonlijk verslag online. Tot die tijd; zie de foto's.
• Charlie Dee: Een onverwachts aardig optreden. Eigenlijk een vrijwillig bar-dienstje in de Kleine Zaal van 013, maar ik ben wat dat betreft zelden op pad zonde r camera. Toen Charlie Dee een evenzo fraaie als expressieve front-vrouw bleek te zijn, ben ik toch nog even kort achter de bar vandaan gekomen voor een paar shots. Het is nog wachten op die ene alles-beslissende hit, maar de muziek heeft zeker potentieel voor de Nederlandse markt. Zoals een bezoeker stelde; het zou zo Krezip achterna kunnen.
• Tilburg Studentenfestival 2007: Vorig jaar was het een bijzonder gezellig feestje. Dit jaar was ik het eigenlijk straal vergeten. Tot er een VIP uitnodiging in de mailbox viel. Tegen zo'n attent gebaar kan ik niet op, dus de afspraken voor donderdag avond verplaatst. Op naar het Willemsplein. Want waar het gebeuren vorig jaar nog op het Heuvelplein plaatsvond, had men nu een plekje achter het gemeentehuis. Wat mij betreft een stap achteruit. Een van de doelen van het festival is het gezicht van de student (op een positieve manier) in de stad te laten zien. Na een koopavond komen de mensen in grote getalen via het Heuvelplein de winkelstraat uit. En nauwelijks via de nieuwe locatie. Niet bevordelijk voor de integratie. De gehoopte bezoekers-aantallen werden, mogelijke mede hierdoor, dan ook niet gehaald. Ook bij de boekingen zou ik enige vraagtekens willen zetten. VanVelzen is een act die ik bijzonder goed kan waarderen en Albert West heeft op een George-Baker-achtige manier ook zeker z'n entertainments-waarde, maar de echte grote studenten-trekker zat er niet tussen. VanVelzen kon dan nog op het meeste publiek rekenen, maar voor mijn gevoel is de muziek hier en daar wat te geavanceerd voor de smaak van de gemiddelde student. Volgende keer misschien toch gaan voor een wat grotere nederlandstalige headliner, of een bekendere DJ (volgens mij hebben we er eentje wonen, hier in Tilburg). Hoe ver het budget strekt en wat er met zulke mensen te regelen valt is natuurlijk altijd het heikele punt, maar als je als festival verder wilt groeien zul je toch een stap moeten maken. Dat neemt verder overigens niet weg dat ik me deze keer weer prima vermaakt heb. Beetje bijkletsen met 'die-heb-ik-lang-niet-gezien' oude bekenden in de vrij goed bezochte VIP-tent (volgens mij is er meer gratis bier doorheen gegaan dan er verkocht is...) en een beetje rondzeulen met camera. Tegen de planning in toch nog veel te laat thuis. Vrijdag 6:00 de wekker...
• Construction Workers Farewell Party: 013 is weer open. Na een tweetal maanden intensieve verbouwings-werkzaamheden konden de deuren vandaag (of eigenlijk gister al, tijdens LOOS) weer open. Voor iemand die de bouw van wat dichter bij heeft meegemaakt was het een klein godswonder dat alles op tijd open kon (enkele dagen voor opening leek het nog een bouwput). Uiteraard moeten er nog wat dingetjes gebeuren, maar het ziet er allemaal netjes uit. En dat moet uiteraard gevierd. De Construction Worker Farewell Party. Dag bouwvakkers, hallo bezoekers. Bradley's Circus mocht in de Dommelsch Zaal het spits af bijten. Een band die ik, zeker na een akoustische sessie tijdens No Sleep (zie hier voor het filmpje), toch wel erg ben gaan waarderen. Het was ook gelijk de enige band van de avond waar de podium-belichting nog enigsinds fatsoenlijk was. Volgende opvallende act was Nailpin. Niet mijn soort muziek, maar als voorprogramma van Fall Out Boy hadden ze recentelijk de grote zaal toch volledig plat. Dat niveau werd deze keer in de Kleine Zaal niet gehaald. Toch kwam het toegestroomde vrouwenvolk ruimschoots aan hun trekken. Indrukwekkender was het optreden van The End. Een vriend van me stelde dat hun laatste album de CD van dit jaar moet zijn (en dus beter dan Year Zero van NiN). Dat geloof ik nog steeds niet, maar het optreden was ronduit overdonderend. Afsluiter Goose zei me in eerste instantie vrij weinig. Het bleek om een bijzonder aardige Electro/rock act te gaan, waar ik hier en daar zelfs nog een nummertje van bleek te kennen. Het (toch in best grote getalen) toegestroomde publiek vond het prima. "Oh what a beautiful day..." etc...
• Roxxity Local Heroes: Local Heroes in Villa Fiesta. Villa Fiesta? Is dat niet die semi-disco? Inderdaad. Blijkbaar was de Paradox enige afspraken niet nagekomen (te beginnen met het aanhouden van de evenement-datum) dus er moest ineens op een andere locatie gewerkt worden. Dat Villa Fiesta niet echt gebouwd is op dit soort evenementen doet zich vooral kennen in de podium-belichting (of het gebrek daaraan). Een enkele spot, half geblokkeerd door een van de boxen, was alles waar ik het als fotograaf mee moest doen. Dan ben je nog maar weer eens blij met een 1.4f lensje en maak je er het beste van. De drukte in de zaal wisselde sterk, zo ook de kwaliteit van de acts, maar all-in-all was het weer een gezellige middag. Op naar Local Heroes Metal.
• Nurzery [Rhymes]: Vrij ongebruikelijk in Little Devil. En sinds het verdwijnen van Mauros zelfs in Tilburg; Een Dark Electro avond. Mijn soort feestje, dus ik laat me graag strikken weer eens een avondje achter de bar te gaan staan. Uiteraard niet zonder de toezegging dat er tijdens de band even gefotografeerd kan worden.
• Vak14: In het thema 'Everything stranger than everything else' kwam Vatican Analog weer met een ongebruikelijk initiatief. Het kleinste festival van de wereld (arguably). Op een enkel parkeervak (of eigenlijk twee, een als zogenaamde 'camping') Werd een podium neergezet waar een enkele (kleine) muziekant ter nauwernood op plaats kon nemen, werden een totaal van 30 kaarten in de verkoop gedaan en werd er een groot aantal liters lauw bier klaargezet. Dat moest wat bijzonders worden. Als festivalbandjes deden resten van een plastic (Lowlands) poncho dienst. Nadat deze op waren werden de bandjes met pen op de pols getekend. Lang leve vrije improvisatie. Met de lineup was overigens weinig mis. Vooral singer/songwriters en noise/breakcore acts sierden de running order. Voor een verslagje met kort commentaar per foto/artiest, zie hier (Chris bespaart zich even dubbel werk).
• Sziget 2007: De laatste updates zijn weer even geleden. Reden is dat ik de laatste weken vooral in den buitenlande heb gezeten. Een trip naar Istanbul, Wacken Open Air en Sziget waren de highlights. Van die laatste twee heb ik ook een uitgebreid fotoverslag voor jullie. Het is niet echt mogelijk om een festival als Sziget in een paar woorden te omschrijven en er zijn teveel maffe dingen voorgevallen om dat te willen, dus ik heb voor de verandering ook wat tijd gestoken in een text-verslag. Zie links in het menu 'Sziget report 2007'. Alle foto's staan uiteraard op de gewone plek (linkje aan de kop van dit artikel). Om het voor iedereen toegankelijk te maken is het verslag deze keer ook in het Engels. Veel plezier, voel je vrij om commentaar te leveren en ervaringen te delen.
• Wacken 2007: Wacken! Voor alle metal-fans die hier nog nooit zijn geweest: gaat u schamen. Voor de rest: de foto's staan eindelijk online, met zowaar een wat uitgebreider tekstverslagje (zie links in het menu 'Wacken Report 2007'). Kort, vooral persoonlijk, stukje over Wacken, maar het geeft enig beeld. De meeste mensen komen uiteindelijk gewoon plaatjes kijken: die staan weer op de gebruikelijke plek.